İnsanın hayatta tutan şeyin hedefin kendisi değil hedefe giden "yolun" olduğunu çok güzel anlatmış.
En sevdiğim kitaplar arasına girdi diyebilirim. İşçi sınıfında olan Martin Eden , Ruth'la tanıştıktan sonra ona layık olabilmek için kendini geliştirmeye karar veriyor.
Geliştikçe ne kadar eksik olduğunu, bilgi denizinin aslında çok büyük ve sonsuz olduğunun farkına varıyor .
Kitap boyunca verdiği çabayı , süreci görüyoruz
Geliştikçe işçi sınıfından kopmaya başlıyor fakat burjuvaziyi de eleştirdiği için oraya ait görmüyor kendini. Artık arada kalmış ve sıkışmış durumda
En sonunda istediği noktaya geldiğinde hedefi anlamını kaybediyor artık.