Tolkien'in ailece çıktıkları bir tatil sırasında, oğlunun oyuncak köpeğini kaybetmesi üzerine anlattığı, daha sonra yazıya döktüğü bir hikâye. Oğlu Micheal oyuncağını kaybetmeseydi Roverandom olmazdı muhtemelen. Eminim oğlu iyi ki oyuncağım kayboldu demiştir. Köpek Rover'ın sahibi olarak hikâyede yerini aldığını düşünürsek, demiştir. Tabii ki hikâye arasına serpilmiş aforizmik olaylar da var. Ben artık Tolkien'in yazdığı hiç bir şeye herhangi bir şey olarak bakmam. Bütün kitap bir yana, Rover'in kalbi küçük çocuğa ait olmasına rağmen, madden ait olduğu yere gitmek zorunda olması ama orada kaderin devreye girmesi bence çok iyiydi.
"Ben aslında ona aidim, değil mi? Bu yüzden ona dönmeliyim." ( Küçük çocuk için-ikinci sahibi)
"Bunca zamandır aslında küçük çocuğun ninesine ait olduğunu nereden bilecekti ki?"
Tolkien, çocuğun yaş grubu düşünülerek yazılmış kitaplardan edinilmez. Bunlar okunarak öğrenilir diyor. Benim gönülden desteklediğim bir olay. Çocuk kitabı diye bir şey olduğuna inanmıyorum. Onların okuduğu her şeyi bizde okuyabiliriz, okumalıyız. E onlarda daha sonra her şeyi okuyabilir. Yani mantıken böyle bir durum yok. Tüm kitaplar hepimiz icin. Tolkien'in yazdığı her şey, burada da, Orta Dünya hakkında yazdığı her şeyde de görünen buzdağının çok az kısmı. Böyle bir hayal dünyası önünde saygıyla eğiliyorum. En önemlisi de çocukları bu kadar önemsemiş olması. Olması gerektiği gibi. Eğer Tolkien'in eserleri bir sıra ile okunacak olsaydı, ilk sırada bu kitap olurdu. Belki alakası yok gibi görünebilir. Öyledir de. Ama özünde buradan çıkmış olmalı tüm o Orta Dünya'da yaşayan, yaşanan her şey. Bence. Bu tür kitapları olmasa kesinlikle "Yüzüklerin Efendisi" olmazdı. Net. Ve hatta Yüzüklerin Efendisi olmasaydı belki bir çok kitap olmazdı. Gerçekten de dünyayı 2'e böler.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.