[Gün içinde beni kaç kere ağlattı bilmiyorum, sürekli durup sindirip öyle devam etmem gerekti...]
Theodore Finch ve Violet okullarının çan kulesinin tepesinde karşılaşan iki liseli. İkisinin de hayatlarındaki ciddi zorluklardan dolayı psikolojik sorunları var ve kuleye çıkma sebepleri de, aynı... (Kitapta kuleye çıktıkları o günden için Finch, Violet'ı kurtardı deniyor ama bence o gün ikisi de birbirini kurtardı :") İkilinin hayatları bu şekilde kesişiyor ve okul proje ödevleri ile de görüşmeleri devam ediyor... Bu süreçte neler olmuyor ki...
Kitap su gibi akıp gidiyor. Ben taşınma telaşından dolayı uzun soluklu başında duramadım ama kolayca bitirebilirsiniz. Bu kadar kolay okunmasının yanı sıra, tüm duygular içinize işliyor sanki. O kadar tatlılardı ki, onlar güldü ben güldüm, onlar üzüldü ben üzüldüm.. Özellikle Finch'e kalbimi bıraktım. Finch'i kalbimde bıraktım.
Sanki ablasıymışım gibi hissediyorum şakasız... O yüzden kitabın sonu, beni gerçekten çok üzdü. Finch'e sarılmak, onu ikna edip bir psikolog ile görüşmesini sağlamak, oğlunu son dakikaya kadar gram umursamayan annesine ve vasıfsız babasına ağzının payını vermek isterdim.
Kitap aslında psikolojik rahatsızlıkların genel olarak toplum tarafından nasıl basite indirgendiğine, küçümsendiğine, yanlış tepkiler verildiğine, bu sebeple de herhangi bir rahatsızlığı olan insanların bunları kabullenmekten, dile getirmekten, doktora gitmekten çekindiğine dikkat çekiyor. Yazar bunu ailesinde, çevresinde bizzat yaşamış... Tüm bunlar çok üzücü. Ve maalesef dünyanın her yerinde benzer kaderi yaşayan insanlar olduğunu da biliyoruz... Sanırım Jennifer Niven tam da bu yüzden kitabının sonuna şu cümleleri ekleme ihtiyacı duymuş:
Eğer hayatınızda bir şeylerin ters gittiğini düşünüyorsanız, sessiz kalmayın.
Yalnız değilsiniz.
Bu sizin suçunuz değil.
Destek alın.
··
199 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.