Körlük iki yıldır kitaplığımda duruyordu aşağı yukarı hatta üzerinde jelatini bile açılmamış şekilde malum kitaplar tozlu raflarda çok beklerse tozlanır. Nobel kazanan yazarlara karşı garip bir şekilde hemen okuyayım moduna giremiyorum. Orhan Pamuk eserleri için de böyle olmuştu fakat sonradan her okuduğum eserinde daha fazla saygı duyup saçma sapan ön yargılı biraz da siyasi polemiklerin ne kadar boş olduğunu ülkemizde değerleri en fazla kendimizin yerle yeksan ettiğini görmüştüm. Konumuz bu değil tabii. Körlük ilk birkaç sayfada beni sardı mı diye düşündüğümde samimi olarak pek de hoşuma gitmedi. İlerleme konusunda biraz sabır istiyor. İlerleyen sayfalarda ise tam bir sinema şöleniydi kafamın içinde. Olayları dışarıdan bir kamera gibi izletiyor ve oradaki kamera sanki sizsiniz. Çok akıcı çok keyifli ve merak uyandırıcı bir serüvendi. Felsefe açısından bakarsak kitabın temel felsefesi tam olarak neydi sorusuna net bir cevap veremem. İnsanın muhtaçlığı tabi temel mesele. Körlüğün sardığı bir dünya senaryosunda aslında her metanın bir anda çöp oluşu yine göze çarpan diğer mevzu. İnsanların hırsları ve aç gözlülüğü sürekli önümüzde. Sadece karnını doyurmak uğruna hangi değerlerden vazgeçilebileceği sorgulanmış ve okura da sorgulatıyor. Kör olmayan bir kişinin ise neden kör olmadığı konusu başka bir felsefe doğurabilirdi ama yazar bu kısma pek değinmemiş. Sonraki kitabı ‘Görmek’ okumadım belki de aynı karakter herkes görürken orada kör olandır bakmak lazım? Genel olarak gayet güzel bir kitap dozunda bitti fazlası sıkardı eksik birkaç nokta var gibi yazarın takdiri. Akıcılığı müthişti körlerin oluşturduğu bir kurgunun böyle akıcı olması da ayrı olay.
·
372 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.