Tolstoy'un Diriliş'ine başladım. Kendi kendime sorduğum nasıl gidiyor sorusuna 'kafama tokmak ine ine' diyeyim. Aforizma deyince de sensin Tolstoy. Kendimi buluyorum bir çoğunda. Hayatta benden başkası bu hissi bilemez dediğim şeyleri sende okuyorum. Müthiş bir olay. Yalnız değilim dedirtmen müthiş olan. Şunu kimseye anlatabildiğimi düşünmüyorum mesela:
"Onun bana kendisinden, benden değil başka şeylerden söz etmesi öyle gülünç görünürdü ki. Bizim dışımızda olup bitenler vız gelirdi bana!"
Gerçekten müthiş demekten kendimi alamıyorum. Tolstoy bizim olsun isterdim demişim bir keresinde. Bunu nasıl bir hissiyatla söyledim bilmiyorum şimdi ama büyük ihtimalle yine böyle bir okuma sonrası yazdıklarında herhangi bir manada kendimi bulmuş, öyle hissetmiş söylemişimdir. Herkes için Savaş ve Barış olabilir Tolstoy, benim için Anna Karenin'dir. O bir başyapıt. Net. Diriliş'in başında sayılırım ama Sefiller tadı alıyorum, tabii belli de olmaz. Bir ara Savaş ve Barış'ı da tekrar okuyacağım çünkü ortaokul sıralarındaki seren değilim artık. Eminim bu yaşımda bambaşka şeyler okuyacağıma. İNŞALLAH.
NOT: 19. Gün/
Millim millim okuyabiliyorum... Hâlâ. O yüzden Diriliş binbesyuz sene sonra da bitebilir. Bari aforizma okuyayım dedim. Kendimi idare ediyorum da diyebilirim. Hayatımda kendime bu kadar üzüldüğüm bir yoksunluk daha yaşamadım galiba. Ben tiryakiymişim. Öyle ya da böyle kuralları da ihlal ediyorum kendimi de ihmal. Gücümü zorluyorum okumamak için.
Ağzına kadar dolu olduğu için çevrildiğinde akmayan bir şişe gibiyim.
Vakit vardır bütün bir ayını bir meteliğe verirsin; vakit vardır yarım saatine paha biçemezsin.
Hiçbir şeyi kanıtlamak istemiyorum, kendimden başka kimseye zarar vermeden sadece yaşamak istiyorum. Buna hakkım var değil mi?
·
109 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.