Gustave Flaubert beni hep etkilemiştir, yazma ediminin kendisine verdiği acı yüzünden. Şöyle düşünüyordu Flaubert “ Gökyüzü mavi”. Bunu yazıyordu, üç gün boyunca bu yazdığı şey onu hasta ediyordu. Kendi kendine, “ Acaba ‘gökyüzü gri’ yazdaydım daha iyi olmaz mıydı, ‘ griydi’ demek herhalde daha iyi olacaktı” diyordu…
Bu yazıya denk geldikten sonra içimde Flaubert okuma ışığı doğdu. Senelerdir yazmaya yatkın olduğum çevremde kanıtlanmış durumda. Durup durup bir cümleye takıldığımda oluyordu. Bir yaprağın düşüşüne 2 ayımı harcadığımı da biliyorum. Aynalarla geçen zamanımı da… Her neyse… Yazarın 17 yaşında yazdığı kitabı okuyarak başlamak istedim. Aynı duyguları 180 yıl önce yaşayan biri ile aynı mı diye merak ettim. Benim 17 yaşımda yazdıklarım ile onunkiler tamamen farklı. O psikolojiye sanırım 40’larımda ulaşırım. Çağlar arası yetişkinlik çok farklı derecede. O zamanın 17 yaşındaki bir yazarın elinden çıkan ile içinde bulunduğumuz zamanın 17 -20 yaşılarında ki yazarların kitaplarını karşılaştırdım, gerçekten ciddi derecede fark olduğunu gördüm… zamanımızda kağıdı israf etmekten çekinmeyen yazarlara karşı, o zamanda yoğun duygularını israf eden yazarlar. Çok şaşırdım bu duruma.
Kitabı pdf okudum, sanırım kitabı alıp tekrar okuyup çizip karalayacağım… ince bir kitap, lakin gel gör ki, kitabı zamanımızda yazmaya cüret edecek bir yazar olsa, iki cildi rahat tamamlar. Üstelik kitapta kelimelerin bu denli güzel kullanıldığı da aşikar…
Zamanı gelince bu kitap ile tekrar görüşmek üzere…
·
715 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.