1800lerin Rusyasını çok güzel betimleyen, yönetime ve topluma sitem içeren bir kitaptır Palto. Kimsenin önemsemediği, küçük gördüğü, varlığının ve yokluğunun bir olduğu, ‘sıradan insan’ ya da ‘küçük insan’ olarak tabir edilen kesime vurgu yapıyor Gogol. Bu sayede edebiyatta insancıl ve gerçekçi bir damarın başlangıcı olarak kabul edilmiştir çünkü Gogol’a kadar üzerine eser yazılacak bir zümre değildi küçük insanlar. Palto’dan sonra gelen bir çok esere örnek ve ilham olmuştur. Hatta kime ait olduğu tam olarak bilinmeyen şöyle bir söz vardır: ‘Hepimiz Gogol’ün paltosundan çıktık.’ Burada kasıt Palto’dan sonra yazılanların bu eserden etkilendiğidir.
Rus edebiyatına aşina iseniz, o klasik devlet dairelerini, yoksulluğu, kasvetli ve soğuk havaları bilirsiniz. Böyle bir ortamda Akakiy Akakiyeviç isimli devlet çalışanı başkahramanımız; yıllardır mektupları temize geçme işi yapan, 50sine gelmiş ama hiç terfi alamamış, kendiyle alay edilmesine ses çıkartamayan, bu hayatta sevdiği tek şeyin işi olduğu, yalnız ve silik bir karakter. Bir tane de giyilmekten aşınmış, incelmiş bir paltosu var. Paltosu o kadar çok incelmiş ki artık yama yapılamaz halde olduğu için mecburen elinde avucunda ne varsa onunla kendine yeni bir palto yaptırır. Yeni paltosuyla birlikte talihsizlikler peşini bırakmaz…
Kitabın anlatımı çok sade ve akıcı. Rus klasikleri gibi ruh boğucu değil. Kaç yıl öncesinde yazılmış bir eser ama hala günümüzü de özetliyor oluşu beni biraz sarstı. İyi bir yazar olmak böyle bir şey sanırım.
Önerir misiniz? derseniz, evet öneririm. Zaten algıları güçlü bir insansanız kitapta bahsi geçen nüansları kendi toplumumuzda çoktan fark etmişsinizdir.
Kitapla kalın
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.