Annemin titreyen elleri, çaydanlıktan fincanıma içindekileri geçirirken, ben ağlıyordum. Sıra bendeydi. İnsan olduğumu hatırlama sırası. Kendimi affetme sırası. Tek elimle yüzümü kapatmış ağlıyordum. Büyük bir felaket sonrasında söylenebilecek en doğru söz babamdan geldi:
"Geçti yavrum. Hepsi geçti! Ağlama."