İçin için bir başarı sevinci duyuyordu; çünkü artık hayatın kıyısına çekilmişti; o hayat ki insanı durmadan işe çağırır, büyük sevinçlerin ışığıyla aydınlanan, büyük acıların yıldırımlarıyla dolan geniş bir gök altında, fırtınalar içinde geçer, o hayat ki içinde boş umutlar, parlak mutluluk hülyaları hüküm sürer ve düşünce kendi kendini yakar kavurur; tutkular insanı kemirir, zeka yener ya da yenilir; orada insan sürekli bir savaşa girişir, savaş sahnesinden yaralı, bitkin ama gene de doymamış, muradına ermemiş olarak çekilir. OBLOMOV, SAVAŞLA ELDE EDİLEN HAZLARI TATMADIĞI İÇİN ONLARDAN KOLAYCA VAZGEÇEBİLDİ VE SAVAŞ DIŞINDAKİ SESSİZ, HAREKETSİZ, KAVGASIZ, HAYATSIZ KÖŞESİNDE RAHATA KAVUŞTU.
·
89 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.