Samim… Ütopik bir şehrin özlemini buram buram hissetmemizi sağlayan kişi… Meral’e aşık. Meral kızı yaşında. Kim bilir belki de kızı… Meral’in annesi Necile ile daha Meral dünyaya gelmeden bir gönül ilişkisi var. Necile bir gün Meral’e telefon edip “ Samim baban yaşında. Ondan uzak dur. Laf olsun diye demiyorum, baban gibi…” demesi üstü kapalı bir ima mıdır bilinmez.
Romanda telekinezi, polipsişizm, aura, telepati gibi kavramları görüyoruz. Benim gibi bu kavramlarla yakından uzaktan ilgisi olmayan biri için ilginç ve merak uyandırıcı bir anlatım içinde verilmiş bu kavramlar.
Meral’in yandığı günkü yanık kokusu aynı fiziksel ortam içinde bulunmamalarına rağmen Renginaz ve Samim tarafından hissedilmişti. Bir an Meral’in yandığı o sayfaları okurken ben de bir yanık kokusu hissetmiş gibi oldum ve ürperdim. Tabi okuduğumdan etkilenmiş olmam muhtemel.
Kalabalıklar içinde yalnız olma durumu aynı evde yaşamalarına rağmen yalnızlığı en derinden yaşayan Samim, Selmin ve Mefharet üzerinden verilmiş. Yalnızlıktan kaçan Samim’in Simeranya’sı ise üzerine bir sürü cümle kurulacak kadar mükemmel… Keşke her şeyin bu kadar kötüye gittiği ülkemizden Simeranya’ya doğru bir yol açılsa… Orda ideal ülke, toplum artık adına ne derseniz huzur içinde yaşasak.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.