Ara ara hatırlatılıyor bize bu cümle Jean-Louis Fournier tarafından. Her hatırlatılışta ağlamanız da bir o kadar hızlanıyor. Ne zamandır bir kitabı okurken bu kadar ağlamamıştım. O kadar ki gözyaşlarımın durmak bilmediği için kitap bittiğinde sırılsıklam bir haldeydi. Aslında bu halini çok sevdim kitabın. Bana bazı şeyleri yeniden hatırlacak bu hali.
Eşinin ölümünden sonra hatıralarına sadece zihninde değil, aynı zamanda somut şekilde kitap olarak da tutunmak istemiş. Ne de iyi etmiş. Okurken sevgiyi bu kadar hissetmek iyi geldi. Olduğu gibi, abartılı güzellemeler yapılmadan, aşırıya kaçılmadan doğal haliyle tüm gerçekliğiyle o bağı okumak daha da hüzünlendirdi.
Kitap okurken kitabın hissettirdiği duygulara hitap eden bir şeyler çalması kitap okumama destek olmuştur her zaman. Normalde paylaşmaktan da çok hoşlanmam ancak bu kitabı okurken Krobak- It's Snowing Like It's the End of the World şarkısı bana eşlik etti. Belki size de eşlik etmesi sizi daha keyiflendirir değil hüzünlendirir demek istiyorum.
Unutmamak lazım her şeye rağmen her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım, olacağız...