Kitabı ancak 2.defa okuduktan sonra inceleme yada duygularımı yazacağım dedim kendime. Okudum.
Geçen sene yine bu zamanlardı, bir giyim fuarına katılmak gerekiyordu. Geç kalmıştım. Ardından Özbekistana yolculuğum sırasında havalimanında bagajları vermeye geç kalmıştım. ( bunlar gerçekleşirken aralarda neler yaptığım aklımda) Uçağa bindim, sırt çantamdan adını hatırlamadığım kitabın en arka sayfasını açtım. Mürekkebin akıntısına bıraktım kalemimi, geçmişime saldırır gibi yazmaya başladım. Gerçekliğe saldırır gibi. Yaralarımın üzerindeki iltihabı akıtmak ister gibi küçük çizikler atıyordum sayfaya.
“ Hayatta her şey artık çok hızlı
Ama ben çok hızlı bir adam değilim, ne olacak ?
Ben bu hayatın hızına, zamanın akışına ayak uyduramıyorum.
Bir yerlerde bir şeyleri seyretmek için uzun süre geçirmek isteyebilirim. Derinlemesine ilişki kurmak isteyebilirim.
Anlamak için daha çok zamana ihtiyaç duyabilirim.
Sevmek için, özümsemek için daha çok zamana ihtiyaç duyabilirim.
Ama, zaman bütün bunlara tahammül edemeyecek kadar hızlı akıyorsa, ben her şeye geç kalmış bir adamım malum olarak”
İmzamı atıp kapattım kitabı, kendimi uçağın uğultulu seferine bıraktım. Aradan bir-iki hafta geçti ya da geçmedi, Tarık Abinin “geç kalan” kitabı çıktığını duydum. Şimdi diyorsunuz ki kendini Tarık Tufan ile bu kadar ilişkilendirmen çok tuhaf. Bana tuhaf gelen Tarık abi ile 30 larımda tanışmam. Yani geç kalmam. Aramızda o kadar sene dolaşmış ben tanımaya( yüz yüze) geç kalmış bir insanım.
Ne diyebilirim ki, Tarık Abi işte. Bizden biri. Ne kadar öteye gidebilirim aynı düşüncelerde dolaşabilmek için. Zaten kader bizi yan yana getirdiği zaman, bir abi-kardeş ortaya çıkardı.
Bütün kitaplarının benim üzerimde bıraktığı etkiden geri kalmadı kitap.
·
943 Gösterim
1 Yorum
İncelemeyi okurken üslubun inceliğine takıldım, çok hoş olmuş tebrik ederim.💐
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.