Deli Kadın HikayeleriÖykü
*içeriği nedeniyle reşit olmayanların okumasını önermiyorum*
“Size kadınlıkla lanetlenmiş bir varoluş hezeyanı anlatacağım. Sizi saçlarının ve ayaklarının ucu arasında olup biten şeylerden ibaret, doğurmaya mahkum, çocuklarını kaybetmekle mühürlü, yalnız, yapayalnız bir kalabalıkta dolaştıracağım. İçlerine açılan kapıların arkasına saklanmış kadınların delirerek bedenlerinden dışarı açtıkları pencerelerden bakacağım. O pencerelerden tekrar ve tekrar ve tekrar kendimi aşağı atacağım.”
Kitap 21 hikayeden oluşuyor, yer yer resimler, kısa şiirler var ve hikayeler de çok uzun değiller. Başta bu yüzden kitap da kısa sürede bitecek gibi hissettiriyor ama Mine Söğüt'ün kullandığı dil gereği bir hikayeden hemen bir diğerine geçmek çok zor. Önce bitirdiğini anlamaya çalışmayı gerektiriyor, haliyle bir oturuşta sindirmeden okunabilecek bir kitap değil.
Bu türe tam ne isim veriliyor bilmiyorum ama aşina olmayanlar için biraz fazla iç bunaltıcı (hatta bazen mide bulandırıcı) karamsar ve anlamsız gelmesi çok muhtemel. Ayrıca okurken pek keyif almak(yazarın dili değil konu, içerik) mümkün değil çünkü hikâyeler aslında fazlasıyla rahatsız edici. Ama bu yazının başına da eklediğim sözde; Mine Söğüt zaten en başta uyarıyor sanki bizi, “okuyacağın satırlar sana ağır gelebilir” diyor ve araya sıkıştırdığı her şiirde durup bırakma fırsatını tanıyor.
Metaforlarıyla, resimleriyle(Resimlerin çizeri Mine Söğüt'ün eşi olan Bahadır Baruter. Olarla birlikte kitapta yaratılan melankolik atmosfer bence harika bir şekilde tamamlanmış) şiirleriyle, delilikleriyle şahit olduğumuz her kadının hikayesi ayrı güzeldi, severek okudum. Ama herkesin sevebileceği bir tarz olmadığı için tavsiye ediyorum diyebilir miyim, emin değilim.
·
128 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.