David Graeber'i pandemi sürecinde kaybettik. Son zamanların en önemli entelektüeliydi bence. Türkçeye çevrilen tüm kitaplarını topladım. Nihayet okumalarına başladım. Bu kitaptaki yazıları 2004-2010 yılları arasında çeşitli yerlerde yazdığı yazıların bir araya getirilmesinden oluşuyor. 1999 yılındaki küresel karşıtlığı eylemlerin yükselişe geçtiği anda yaşanan 11 Eylül olayı sonrası devletin güvenlik politikalarını bahane göstererek tabandan demokrasi taleplerini bastırdığı bir dönemde Graeber hem neoliberalizmi eleştiriyor hem de sol ideolojinin nerede hata yaptığını dile getiriyor.
Seçmenler her geçen gün kötü ile daha kötü arasında seçim yapmaya devam ediyor. Finans kurumları aşırı kâr baskısı altında gereksiz yatırımlar yaparak tökezlemeye, parçalanmaya ve iflas etmeye devam ediyor. Çevresel etkiler insanlara S.O.S verirken, doğaya verilen ve geri dönüşü olmayan zararlara dur demiyoruz. Sağ iktidarlar ise yıllardır aynı nakaratı tekrarlıyor. Bizden başka alternatif yok. Örgütlü direnişler, sivil toplum kuruluşları ve sendikalar dağınık ve tutarsız bir görünüm sergiliyor.
Ekonomi okuyanlar şu tanımı iyi bilir. İktisat bilimi sonlu kaynakların, sonsuz ihtiyaçları karşılaması gereğinden doğmuştur. Böyle bir dünyada bitmek bilmeyen bir büyüme arzusunu ve tüketme iştahını devam ettirmek mümkün değil. Fakat tüm yaşananlara rağmen insanlar sesini çıkarmak, eyleme geçmek, organize olmak veya değişimi istemek yerine kamuya açık gösterilerde seyirci olmayı tercih ediyor.
İktidarların en korktuğu şey Graeber'in de dediği gibi tabandan demokrasidir. Ne zaman gerçekten demokratik bir talep çağrısı yapılsa, sivil itaatsizlik ve doğrudan eylem hareketleri başlasa verilen tepki aynıdır. Sandıkla geldik, sandıkla gideriz. Demokratik seçimlerle iş başına gelip, despotizme dönüşen her iktidarın başvurduğu ilk savunma budur: "Demokrasi". En sevdikleri yöntem ise referandum. Çünkü totaliter bile olsa her iktidar günahlarını kendisine oy veren insanların tercihiyle aklamak ister.
··
360 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.