İnsanların kötü şeylere meyilli olmalarına şaşmıyorum, insan özündeki kötülüğü çabayla azaltabiliyor ancak, ama bu kadar kolay kapılmalarına şaşıyorum.
Belki de sorun özdeki kötülük değil; özümüzdeki iyiliği çoğaltmadaki tembelliğimiz ve serkeş bedenlerimizi başı boş bırakmadaki rahatlığımızdır. İnsan fıtratı boşluk kabul etmez. İyiyi boşlayan, kötünün kucağında bulur kendini... Bir de bu açıdan bakmayı yeğliyorum doğrusu... Masum bebeklerden katiller, goncanın güle dönüşmesi gibi türemiyor çünkü. Fıtratın bozulması söz konusu...~
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.