Sanırım şu zamana kadar en fazla okuduğum kitap bu, üçüncü, okuyuşumdu. Her okumamda Peyami Safa'ya hayran kaldım. Bu kitap için "insan ruhunun derinliklerinde ve labirentlerinde dolaşan ilk roman” denmiş. Gerçekten tam anlamıyla öyle bir kitap. Onlar nasıl psikolojik analizler öyle, hayran kalmamak elde değil.
Kitaptaki ana kahramanımız ayağındaki rahatsızlığından dolayı sayısız doktora gidiyor. Bu süreçte biz de onun acısına ortak oluyoruz, onunla doktorun yanına gidip, o sedyede elinden tutuyoruz, pansuman yapılırken onu izliyoruz...
"İki hasta kadar birbirine yakın hiç kimse yoktur. Hasta olmayanlar bizi ne kadar az anlayacaklar!"(syf 112) Bu kitap herkesin acısı, hastalığı dahilinde hepimize farklı miktarlarda hitap edecek bu da bir gerçek.
"Beş dakika sonra hastahaneden çıkıyorum. Son not. Bu odada başkaları inleyecekler. Onları şimdiden gayet iyi tanıyorum. Üstümden çıkarıp yatağa attığım robdöşambr içinde, ebediyen aynı insan bulunacak: Hasta."
Okuyun, okutun:)
·
163 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.