''Yüksek bir uçurumdan aşağı atlamış ve ölmüş gibi hissediyordu, mutluydu da öldüğüne, artık yaşamak istemiyordu.''
Marianne Sheridan ve Connell Waldron. İrlanda’nın kuzeyinde kurgusal olarak konumlanmış bir kasaba olan Carricklea’de yaşayan iki genç. Connell popüler ve başarılı bir öğrenciyken Marianne insanlar tarafından ‘’tuhaf’’ görülen, sevilmeyen hatta dışlanan bir karakter.
Hikâye sadece bu iki karakterin en önemli anlarına odaklanıyor, gerektiğinde üç hafta, altı ay veya beş dakika ileri atlayarak, hayatın tüm heyecansız ve olaysız parçalarını kesip atıyor ve bizi mümkün olan en duygusal, en yoğun dönemlerine misafir ediyor.
Her ne kadar bir ‘’aşk romanı’’ olarak görünse de aslında hiç de öyle değil. Çünkü aşk bu eserde ele alınacak belki de en son şeylerden biri.
Normal İnsanlar, bu iki gencin arasındaki ilişkinin arka planında, toplumda bir yer edinebilme telâşı, iletişim halindeki iletişimsizlik, kimlik krizi ve depresyon gibi problemler ve bu problemler karşısındaki ‘’kayıtsızlık’’ hastalığı gibi birçok konuyu ele alıyor.
Marianne ve Connell’ın ilişkisinde herkesin kendinden birer parça bulabileceği bir şeyler var.
Ne çok sevdim, ne de sevmedim diyebilirim. Altını çizdiğim birçok cümle var; özellikle kültür ve edebiyat ile alakalı bir paragraf vardı ki altını çizerken adeta keyiflendim.
Birçok ödüle layık görülmesinin sebebini ise yeni kuşağın hem bireysel hem de toplumsal olarak yaşadığı krizleri naif bir şekilde anlatıyor oluşuna bağlıyorum.
Büyük beklentiler içerisine girmeden keyifle okunabileceğini düşünüyorum.
''Günlük hayatlarında duygularını öyle dikkatle bastırıyorlar, öyle daraldıkça daralan alanlara sıkıştırıyorlardı ki sonunda en ufak bir olay bile delirtici, korkutucu bir önem kazanıyordu.''
''Marianne gerçek hayatın çok uzakta bir yerde olduğu ve onsuz gerçekleştiği hissine kapılmıştı; yerini öğrenebilecek, bir parçası olabilecek miydi, bilmiyordu.''
··
2.799 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
