“Ben de bir insandım!”Deneme, İnceleme, Edebiyat
“Hangi insan, ne durumda kendisine acındığı için bir şeyler yapılmasından memnun olur? İnsanın gururunu bir kenara bırakması ve kendisine acınmasını istediği bir an ne zaman ne durumda gelir?”
Livaneli’nin kaleminden yine etkileyici bir eser. Bunu da diğer eserleri gibi severek okudum diyebilirim. Hatta öyle ki bitirene kadar elimden bırakamadığımı itiraf etmeliyim.
Olay Mardin’de geçiyor. Ezidi kızı Meleknaz ile Hüseyin’in hikâyesi. Bu hikâyenin peşinden giden Hüseyin’in arkadaşı ünlü gazeteci İbrahim. Roman, aynı zamanda onun ağzından anlatılıyor.
Okumaya başladığınız anda kitap sizi bir anda içine çekiveriyor. Bir bakıyorsunuz ki Mardin sokaklarında, Dayrülzaferan’da ve daha birçok yerde İbrahim’le beraber dolaşıyorsunuz. Onunla üzülüp onunla heyecanlanıyorsunuz.
Kitap bence güzel yerlere değinmişti. Değinilen konulardan biri de inançlarımızdı. Bizim doğru bildiğimiz ancak doğruluğunu çok da araştırma gereği duymadığımız inançlarımız. Birbirimizin inançlarına saygı duymamız gerekirken bizim aksine ayrıştığımız inançlarımız. İnsanların bu katı düşünceleri yüzünden yüzyıllar boyu birbirlerine etmedikleri zulüm kalmamış ne acı…
Bütün bunların yanı sıra edebî dili ne kadar iyiydi tartışılır. Üstelik kitabın sonu sanki oldu bittiye getirilmişti. Yine de bir şans verilmeli diye düşünüyorum.
·
127 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.