"Amelinizde rıza-yı İlahî olmalı. Eğer o razı olsa, bütün dünya küsse ehemmiyeti yok. Eğer o kabul etse, bütün halk reddetse tesiri yok."
İhlas Risalesi, denildiği gibi, her onbeş günde bir okunsa çok güzel sonuçları olacağına inandığım bir derstir. Çünkü her okuyuşun sonunda gafil kafama bir tokmak yiyorum. Kafka'nın bunu destekleyecek bir sözü var:
"Eğer okuduğumuz bir kitap bizi kafamıza vurulan bir darbe gibi sarsmıyorsa, niye okumaya zahmet edelim ki?"
....
O yüzden bende amelimin rıza-yı İlahî için olduğunu kendime hatırlatmak amaçlı bu dersten başlamak istedim okumaya.
İnsan-nisyan-isyan.
....
Benim şu şöyle demektir burada bunu söylüyor gibi bir incelemem, yazılanları açmam gibi bir şey söz konusu bile değil zaten ama kendimle ilgili şu kadarını söyleyeyim, hayır hiç bir şekilde bıkkınlık vermiyor. Aksine okudukça seviyorum. Okudukça ben burayı kesinlikle ilk kez okuyorum diyorum. Bu bir önceki okumamın zayıflığından da olabilir, o an o kısmı o kadar dikkate değer görmememden de kaynaklanabilir. Çünkü her okuduğumu tabii ki heybeme almıyorum bazen de alamıyorum. Bazısı nefsime ağır geliyor o an. Bazısı istediğim ama zorlandığım bir mesele oluyor. Şartlar gereği belki o an utana sıkıla bile okuduğum oluyor. Ne yapayım, dersi mı atlayayım? Atlamıyorum ama görünen o ki bütün bütün de faydalanamıyorum. Olsun. Demek ki bu sefer o kısım dikkatime değdi diyorum. Çok şükür Allah'ıma deyip kaldığım yerden devam ediyorum. İhlas Risalesi okurken insan hiç olmazsa kendini işte böyle sorguya çekiyor. Ben neredeyim, amelim nerede diyor. Amelime bir şey bulaşacaksa ... dedirtiyor. Yemin ederim şu an hissettiğim şey bu. Ne kadar başkaları için olduğunu bilmeden yapmışım bir çok şeyi diyerek okuyorum her seferinde. Bilip bilmemek fark ediyorsa bilemem. Allah korur inşallah.
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.