Bir şair ki,her cümlesi muntazam.Muhayyilesi derin bir hakikât,özü şuurlu bir kabiliyet ve kendisi istifâde edilmesi gereken yaşamış,nefes almış bir kitap...
Çile benim başucu kitabım. Defalarca okuyup bitirdiğim;satır aralarında durduğum,dinlendiğim,düşündüğüm,takıldığım... Ama hiçbir zaman benim için bitmeyen de bir kitap. Bazı şairleri okursunuz,en beğendiğiniz şiirleri olur. En beğendiğiniz satırları olur;sembolleri,çağrışımları olur. Bunların yanında size hitap etmeyen şiirleri de olur. "E bunu da yazmış ne yapalım,her şiiri güzel ve anlamlı olacak değil ya." dersiniz.(Ya da ben öyle derim diyelim :) Ama Çile benim için öyle değil. Her şiirinde her mısra,her kelime ve anlam bütünlüğü öyle yerli yerinde ki, bir kelime çıkarsan şiir üstüne yıkılır,büyü ve anlam bozulur sanki. Bu gerçekten çok ender şairde rastlanabilen bir durum.
Kitaba Çile adının verilmesi hem aynı adlı şiirine istinaden hem de Necip Fazıl'ın kendi tabiriyle 'Bir çile işçisi' olması sebebiyledir. Çile tabi burada tamamen şairin 'Davâ' misyonunu karşılayan sembolik ifadelerden sadece biri. Kitabın ön söz kısmını karşılayan takdim bölümünde şair kendi şairliğini ve şiirini kendi ifadeleriyle tanıtır. Daha sonra temasına göre ayrı ayrı gruplandırdığı şiirleri Çile şiiriyle başlar. Yer yer dillerde 'berceste' haline gelen ikilikleri sayfalara bolca serpiştirilmiş ki bunlar da en az diğer şiirleri kadar etkili ve anlamlı. Bu ikilikler de şairin fikir işçiliğinin bir başarısı olarak mısralarca ifade edilebilecek çoğu şeyi iki mısra ile bence çok etkileyici biçimde vermiş. Ve kitap yine şairin poetik görüşleri ile biter. Bu kadar değil elbette. Başlı başına bir tez ürünü bence bu eser. Üzerine çok şey söyleyebiliriz ama söylenilmemiş çoğu şey de yine eksik kalabilir diye düşünüyorum. Bu da şiirin çok anlamlılığı kadar şairin ideolojik tutumuyla ilgili. Bunun yanında Necip Fazıl Türk edebiyatında mistisizmin en başarılı temsilcisiyken Sezai Karakoç'un mistisizm anlayışını Necip Fazıl'dan devralarak bambaşka bir noktaya taşınmasında Çile'nin yerinin önemli olduğunu düşünüyorum. Çünkü şahsi dostlukları dışında Sezai Karakoç da bir dönem Çile'yi çok iyi anlamış olmalı ki Gün Doğmadan'da Çile'den teknik olarak daha derin mistik çağrışımlar bulunuyor.
Sözün kısası roman,hikaye gibi tahkiyeli metinler dışında şiir kitabı okumaktan keyif alanlar için Çile bence okunması elzem bir eser.
Sevgiler.
·
54 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
