Yazdığıma Pişmanlık duyduğum bir inceleme. Keşke olmasaydı
Sokrates'in Savunması incelemesini, depreme savunmasız olarak yakalanan kardeşlerime atfediyorum.
Ölüm bir gerçek ama yine de geliş şekli ürkütüyor bizleri. Bir avcının (ölüm meleğinin) sokaklarımızda, köylerimizde, şehirlerimizde bu kadar kolay avlanıyor olması insana ağır geliyor işte. Hepimiz ölecez, bu değişmez kanuna boyun eğecez elbet. Ama ''Gereğinden bir gün fazla yaşamışım'' diyen Laberius gibi mi yoksa oyuncağı elinden alınmış küçük bir çocuk gibi mi ölecez? İşte tam da burası önemli.
On gün önce 
Herakles 'in incelemesinde Sokrates'in Savunmasını almadan filozofların üstüne gitmek istemiyorum demiştim. Dile kolay 2400 yıl öncesinden günümüze akıl vermeyi başarmış bu ölümsüzlerin , hayatı daha yaşanır kılabilmek için söylemiş olduğu onca sözün (nasihatin) hala tam anlaşılamamış veya idrak edilmemiş olması işin en hazin tarafı. Çevreme şöyle bir baktıktan sonra, ''En büyük felaket: İnsanların bilgisizliğin farkına varamayışlarından gelen derin ve utanç verici bir cehalettir'' diyen Sokrates'in ne denli haklı olduğunu görmemek için kör olmaktan fazlası gerektiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. Doğa yasalarını okumayan, matematiği ve fenni sadece kendi fani çıkarı uğruna terkedenler sebebiyle, acılarımızın çoğalarak büyümesinden daha fena bir şey olabilir mi? Her şeye rağmen yasımızı içimizde tuttuk , güçlü durmaya çalıştık, kimi zaman gözyaşlarımız küstah gururumuzdan içimize aktı, kimi zaman tüm setleri yıkıp dışarılara taştı... Boğazına kadar felakte gömülen Herakles'in dediği gibi: ''Zordur, İnsanın gözyaşlarına karşı koyması.''
En üstte de belirttiğim gibi Sokrates'in Savunması 'ını bir kenara bırakıyor, bu incelemeyi depremde hayatını kaybedenlere ve geride kalanlara atfediyorum. Yarım kalan hayallere umutlara, yaşanmışlıklara ve yaşayacakları daha nice güzel günlerin ''tedbirsizlik'' ve ''hile'' ile elinden alınmış olanlara. Ve cebinde bisküvi ile bekleyenlere, enkaz altındaki sevdiğinin elini bırakmayanlara, o soğuk havada ellerinden ziyade kalpleri üşüyenlere, ve uykuları kaçmış veya kaçırılmış çocuklara...
@Imaginarycomedy'nin paylaştığı ileti aklıma geldi.#196391421 .Yüreğinde zerre kadar merhamet bulunduğuna inanmadığım insanların patlayan bolca objektif ve flaşın altında rahat bir şekilde : ''Ölenlere kader, kalanlara melekler yardım etti '' demeleri bilimin geldiği yeri gözler önüne sermekte. Ayrıca Yavrusunu kaybeden anneye, eşini, babasını, kardeşini yitirenlere sorun bakalım onlarınkine melekler neden yardım etmedi? İnsanları da bilimi de yaratan Allah'tır. Aklı da, mantığı da, doğanın kanunlarını da yaratan O'dur... Basitçe söyliyim, Düşünün yağmur yağıyor ve siz şemsiye açmıyorsunuz, ne gelirse ondandır deyip, sonra zatürre oluyorsunuz ya da Allah'ın verdiği bedeni başka bir hastalıkla yitiriyorsunuz... İnsanlar kendi canı ve malı için sorguya çekilmeyecek miydi? Şerri yaratan O dur ama hayrı da O yaratmamış mıdır? Hastalık varsa tedavi de vardır, deprem varsa tedbir de vardır. Artık yeter, kulların hatalı işlerini Allah'a mal etmelerine dayanamıyorum. 
Maksim Gorki dediği gibi bizi Tanrı ile kandırdılar.
Ama allah rızası için artık kimse bizi kandırmasın. Bu binaları yapanlar , denetimde onay verenlerin hepsinin canı cehenneme, verecekleri savunmaların da canı cehenneme! Geri gelecek mi yiten canlar?
Bu son olsun demekten başka söylenecek ne var bilmiyorum. Milletçe yaralarımızı en güzel şekilde sarıyoruz, saracaz da. Çok geniş bir alana yayılan depremin travmasını ancak birlikte atlatabiliriz ve her şeye rağmen geleceğe dair umudumuzu diri tutmalıyız. Belki bu defa cidden dersler alınır. Sadece deprem için değil diğer tüm afetler ve daha güzel bir yaşam için akla ve bilime uygun tedbirler alınır. Yaşadım diyebilmek için...
Hayatını teslim edenlere Allah'tan rahmet, kalanlara bolca sabır diliyorum dostlar. Milletimizin başı sağolsun
Sokrates'in Savunması incelemesini, depreme savunmasız olarak yakalanan kardeşlerime atfediyorum.
Ölüm bir gerçek ama yine de geliş şekli ürkütüyor bizleri. Bir avcının (ölüm meleğinin) sokaklarımızda, köylerimizde, şehirlerimizde bu kadar kolay avlanıyor olması insana ağır geliyor işte. Hepimiz ölecez, bu değişmez kanuna boyun eğecez elbet. Ama ''Gereğinden bir gün fazla yaşamışım'' diyen Laberius gibi mi yoksa oyuncağı elinden alınmış küçük bir çocuk gibi mi ölecez? İşte tam da burası önemli.
On gün önce Herakles 'in incelemesinde Sokrates'in Savunmasını almadan filozofların üstüne gitmek istemiyorum demiştim. Dile kolay 2400 yıl öncesinden günümüze akıl vermeyi başarmış bu ölümsüzlerin , hayatı daha yaşanır kılabilmek için söylemiş olduğu onca sözün (nasihatin) hala tam anlaşılamamış veya idrak edilmemiş olması işin en hazin tarafı. Çevreme şöyle bir baktıktan sonra, ''En büyük felaket: İnsanların bilgisizliğin farkına varamayışlarından gelen derin ve utanç verici bir cehalettir'' diyen Sokrates'in ne denli haklı olduğunu görmemek için kör olmaktan fazlası gerektiğini düşünmekten kendimi alamıyorum. Doğa yasalarını okumayan, matematiği ve fenni sadece kendi fani çıkarı uğruna terkedenler sebebiyle, acılarımızın çoğalarak büyümesinden daha fena bir şey olabilir mi? Her şeye rağmen yasımızı içimizde tuttuk , güçlü durmaya çalıştık, kimi zaman gözyaşlarımız küstah gururumuzdan içimize aktı, kimi zaman tüm setleri yıkıp dışarılara taştı... Boğazına kadar felakte gömülen Herakles'in dediği gibi: ''Zordur, İnsanın gözyaşlarına karşı koyması.''
En üstte de belirttiğim gibi Sokrates'in Savunması 'ını bir kenara bırakıyor, bu incelemeyi depremde hayatını kaybedenlere ve geride kalanlara atfediyorum. Yarım kalan hayallere umutlara, yaşanmışlıklara ve yaşayacakları daha nice güzel günlerin ''tedbirsizlik'' ve ''hile'' ile elinden alınmış olanlara. Ve cebinde bisküvi ile bekleyenlere, enkaz altındaki sevdiğinin elini bırakmayanlara, o soğuk havada ellerinden ziyade kalpleri üşüyenlere, ve uykuları kaçmış veya kaçırılmış çocuklara...
@Imaginarycomedy'nin paylaştığı ileti aklıma geldi.#196391421 .Yüreğinde zerre kadar merhamet bulunduğuna inanmadığım insanların patlayan bolca objektif ve flaşın altında rahat bir şekilde : ''Ölenlere kader, kalanlara melekler yardım etti '' demeleri bilimin geldiği yeri gözler önüne sermekte. Ayrıca Yavrusunu kaybeden anneye, eşini, babasını, kardeşini yitirenlere sorun bakalım onlarınkine melekler neden yardım etmedi? İnsanları da bilimi de yaratan Allah'tır. Aklı da, mantığı da, doğanın kanunlarını da yaratan O'dur... Basitçe söyliyim, Düşünün yağmur yağıyor ve siz şemsiye açmıyorsunuz, ne gelirse ondandır deyip, sonra zatürre oluyorsunuz ya da Allah'ın verdiği bedeni başka bir hastalıkla yitiriyorsunuz... İnsanlar kendi canı ve malı için sorguya çekilmeyecek miydi? Şerri yaratan O dur ama hayrı da O yaratmamış mıdır? Hastalık varsa tedavi de vardır, deprem varsa tedbir de vardır. Artık yeter, kulların hatalı işlerini Allah'a mal etmelerine dayanamıyorum. Maksim Gorki dediği gibi bizi Tanrı ile kandırdılar.
Ama allah rızası için artık kimse bizi kandırmasın. Bu binaları yapanlar , denetimde onay verenlerin hepsinin canı cehenneme, verecekleri savunmaların da canı cehenneme! Geri gelecek mi yiten canlar?
Bu son olsun demekten başka söylenecek ne var bilmiyorum. Milletçe yaralarımızı en güzel şekilde sarıyoruz, saracaz da. Çok geniş bir alana yayılan depremin travmasını ancak birlikte atlatabiliriz ve her şeye rağmen geleceğe dair umudumuzu diri tutmalıyız. Belki bu defa cidden dersler alınır. Sadece deprem için değil diğer tüm afetler ve daha güzel bir yaşam için akla ve bilime uygun tedbirler alınır. Yaşadım diyebilmek için...
Hayatını teslim edenlere Allah'tan rahmet, kalanlara bolca sabır diliyorum dostlar. Milletimizin başı sağolsun8 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yüreğine emeğine sağlık, duygularımıza tercüman olan bir inceleme.
Bir ders alır mıyız bilmiyorum. Bu gelecekteki bir başka afette belli olacak. Görünen o ki doksan dokuz Gölcük depreminden bir milim bile ileriye gitmemiş, aksine gerilemişiz. Ülkemize yardım için gelen yabancılar, bize yardım yapmanın yanında olası bir durumun başlarına gelmeleri halinde ne yapılması gerekiyor ne yapılmaması gerekiyor bağlamında önemli dersler çıkarmaya başladılar bile. Bizlerin de bilimin ışığında afetten önce alınacak tedbirler ve afet sırasında yapılması gerekenler hakkında umarım dersler çıkarmışızdır. Milletimizin başı sağolsun.
S erda l
Gönderi Sahibi
Çok teşekkürler değerli hocam, şapkayı önümüze koymamız lazım. Hazır mıyız? Bunu tartışmak lazım. Bir daha böyle hazırlıksız yakalanmamak için
Kaleminize sağlık hocam, onca can geri gelmeyecek ( Rabbim hepine merhamet etsin, makami cennet eylesin inşallah) Ama yaşayan canlara alınacak tedbirler ile yaşama fırsatı artırılabilir. Doğal afetler ülkemizin kaderi, doğası, olmasi gerekeni. O yüzden tedbir insandan takdir Allah'tan.
S erda l
Gönderi Sahibi
Çok teşekkürler efendim. Hastalığı veren tedaviyi de vermiştir. Depremi veren tedbiri de vermiştir. Hayrı da şerri de yaratan O'dur. Şerden kaçınmak tedbir ve bilgiyle olur ancak
