Eskiden İstanbul 'da gelenek olan "azat buzat beni cennet kapısında gözet" diyen çocukların, yakalayıp tutsak ettikleri kuşları insanlara sattıkları ama bu geleneği unutan insanların kuşları satın almaması ve üç çocuğun ve roman anlatıcısının bu durum etrafında geçen konuşmaları şeklinde ilerliyor kitap.
Kitabı bitirdiğiniz de anlayacaksınız bir ikilemin içine düştüğünüzü;
" Kuşları yakalayıp satan çocuklar mı, yoksa tutsak kuşları azat etmeyen halkı mı suçlamalıyım ?"
Kendimce şöyle bir açıklık getirmek isterim ki...
Kitabın bir bölümünde:
"Siz kuşları tutup günaha girecek, biz kurtarıp sevaba nail olacağız, öyle mi?" (syf:62 )
İlk bakışta ne yani onlar kuşları tutsak ederken günah işlemiyor da ben onları özgürlüklerine kavuşturmadığımda mı günaha gireceğim? Sorusunu sorarken buluyorsunuz kendinizi.Aslında yazar iki tarafı da suçlamanın gereksiz olduğunu çünkü insanlığın değişmesinden ,duygusuzlaşmasından, boşvermişliğinden yakınıyor.
"Kuşlar da gitti... Giden kuşlarla..." diye üç noktayla sonlandırılan bu bitmemiş cümleleri yazar bizim tamamlamamızı istemiş gibi.
Ben de:
"Kuşlar da gitti, insanlık bitti.
Giden kuşlarla umutlarımız da öldü." diye devam ettirdim.
Sayfalar arasında rengarenk küçüklü, büyüklü kuşlar uçuştu sanki. Tuzlu yosunlu denizin, ekmek arası köftenin kokuları arasında gidip geldim.
Mavisi insanın yüzüne gözüne bulaşır, içine bir aydınlık seli gibi boşanırdı. Dünya aydınlık, güzel, sevinçli bir som mavide balkırdı. Kuşlar geceyi, ay ışığını bile mavilerdi. (syf:37)
Çok sevdiğim alıntıyla sonlandırıyorum.
Anlatımının hamurunu şiirselliğin teknesinde karmasından böylesine güzel cümleler yoğuran usta yazar 
Yaşar Kemal seni okumaya doymuyorum.
Yaşar Kemal seni okumaya doymuyorum.
·
184 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.