• yılların ‘overthinker’ı ve popüler bilim okumalarını seven biri olarak geveze benim için biçilmiş kaftan gibi görünüyordu. pek çok açıdan öyle de oldu.
• kitap, aslında sürekli pozitif düşünme baskısının hiç de beynimizin evrimine göre olmadığını, hatta olumsuz iç sesin hayatta kalmamızı sağladığı savı ile başlıyor.
• fakat malum ki sürekli olumsuz konuşan bir iç ses, yazarın deyimiyle “dırdırcı iç ses” yıpratıcı da olabiliyor. sürekli olumlu düşünme zorlaması ne kadar zorsa, sürekli kaygı pompalayan iç ses de bir o kadar gündelik hayatı felç eden cinsten.
• kitabın güzelliği aslında burada: içsel olarak bildiğimiz ve kimi zaman farkında olmadan uyguladığımız yöntemleri tek tek açıklayarak ve örnekleyerek hayatımıza adapte edebilmemize olanak sağlaması. üstelik oldukça da kolaylar.
• ek olarak, bahsi geçen teknikler yalnızca kendi dırdırcı iç sesimize yönelik değil, yakınlarımıza yönelik olanları da kapsıyor. okunası
.
#kitapalıntıları
“kronik tehdit algısıyla yaşayan insanlarda bu duygunun kaynağı ister yalnızlık ister yoksulluğun yol açtığı stres ya da bir hastalık teşhisi olsun, benzer bir dizi inflamasyon geninin daha güçlü oldugunu keşfettiler. Bunun nedeni, hücrelerimizin kronik psikolojik tehdit deneyimini fiziksel olarak saldırıya uğrama tehdidi gibi son derece somut ve düşmanca bir tehdit olarak yorumlamasıdır.”
.
“İnsana iyi gelen bu yumuşak büyülenmeyi yaratan görsel öğelere ulaşmanın tek yolu fiziksel olarak doganın içinde bulunmak degil. Fotograflar ya da videolar aracılığıyla doğaya dolaylı yoldan maruz kalmak da dikkat kaynaklarımızı yeniliyor.”
.
“ Huşu uyandıran manzaraların karşısında kendinizi küçülmüş hissettiğinizde bu olgu
-'kendi'nin küçülmesi olarak adlandırılır- problemleriniz de küçülür.” Ethan KrossGeveze