SemerkantEdebiyat
Kışlanın batı nizamiyesinde yaklaşık 3 günde bitirdiğim aslen Arap ama ruhsuz bir Fransız olan yazarın çok satan kitabı. Kitabın ilk iki bölümü her ne kadar tarihsel gerçeklerle örtüşmese de beni içine çekti. Selçuklulara ve Türk hakanlarına yaptığı haksız aşağılamaları görmezden gelerek okudum. Bütün olumsuzluklara rağmen bunlar beni rahatsız etmedi. En nihayetinde kurgu ve gerçeklikten epey uzaklaşmış bir roman olduğunu düşünerek okumaya devam ettim.
Fakat Ömer Hayyam ve Hasan Sabbah’ın kesişen öyküsü bitiğinde benim için kitabın bitmiş olduğunu anlamıştım. E ama daha 100 sayfadan fazlası vardı. Ne yazık ki son iki bölümü oldukça ruhsuz ve sıkıcı buldum.
(Spoiler)Ömer Hayyam’dan 10 asır sonra doğmuş Amerikalı bir veletin İran siyasetini baştan sona etkileyip Şahın dillere destan güzel kızını kapması ve güya o çok kıymetli Yazmayı denizin dibine göndermesi kitabın son 2 bölümünü mahvetmişti. Bu kitap bu şekilde bitmemeliydi. (Spoiler)
Son iki bölümün basitliği, kurgudaki sıkıcı tema bana ortalama bir çizgi film izliyormuşum havası vermişti. Tabi bunları ilk 2 bölüm için söylemiyorum.
Son olarak, yazarın Sünni ve Türk aşağılaması her ne kadar iğreti dursa da kitabın akışını bozduğunu düşündürmedi. Sırf bu önyargıyla okumamazlık yapılmasının kitaba haksızlık olacağını düşünüyorum. Okumanızı içtenliğimle tavsiye ederim. Ama beklentinizi yükseltmekten çekinerek yapıyorum bu tavsiyeyi.
Kısacası şafak atarsa 91 ve bu okuduğum 13. kitap…
··
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.