Acı da sevdaya dahildi değil mi? Güldürdüğü kadar acıttığında da vazgeçemiyordu yürek yâreninden.. Vazgeçmiyordu Bergüzar sevdasından ama sessizliğin de attığı çığlıklarını, duyuramıyordu Alparslan’a… Sevdası onu anlamıyor, yargısız infaz yapıyordu. En kötüsü de kendisinden mahrum bırakıyor, ruhunun yavaş yavaş öldüğünü görmüyordu. Ama hayat öyle bir ilahi denge üzerine kuruluydu ki kınadığını yaşamadan, hayatının bir sonraki evresine geçemiyordu insan. Yaşamadan da anlamıyordu insan insanı.. Alparslan da kınadığı noktadan sınandığın da anlayacaktı. Vicdan ağırlığıyla ezilirken birde kaybetme korkusu eklenecekti, nefes aldırmayan... Yürek yangınıyla kavrulurken anlayacaktı tecrübe ve olgunluğun yaşla değil, yaşanılanlarla kazanıldığını… Sevdanın dikenli yollarında yalın ayak yürürken anlayacaktı acıttığın kadar acındığını.. Lakin geç mi kalmıştı zaman gösterecekti. Belki de başka sınavlara gebe kalacaktı yürekleri..
Peki ya zihin? Kalbin unutmadığını, unutabilir miydi?
Esmerim Lâl kitabının devamı olan Abre, tam da adının anlamıyla bağdaşan bir kitap. Gözyaşı.. Bir an acıdan ağlarken, bir an mutluluktan akacak gözyaşlarınız okurken. Duygu aktarımı sizi öyle bir saracak, içine alacak ki, sanki olayları ve her bir karakterin duygularını yaşıyormuş gibi, onlarla her şeyi yaşayan görünmez bir karakter gibi hissedeceksiniz kendinizi. Ayrıca içeriğindeki hassas ve ince mesajlarla düşünce seline kapılacak, hayatı sorgulayacaksınız. Şapkayı önünüze koyacak, çuvaldızı önce kendinize batıracaksınız.
Hayatı, aşkın en gerçek halini, tutkuyu, bir çocuğun gözlerindeki ışıltı ellerindeki güven olabilmeyi, her ne olursa olsun ya da yaşanırsa yaşansın aile-kardeş-dost olabilmeyi anlatan, romantik bir kitaptan çok daha fazlası olan bu kitap, kesinlikle okunmalı, okutulmalı vee "Hanımcılık kazanacak." diyorum.
·
120 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.