Uzun bir zaman yolculuğu gibi gelen mükemmel bir kitaptı. Martin tanıdığım en azimli en özgüvenli insan olabilir. İdealleri, Herbert Spencer hayranlığı, merhameti, çalışkanlığı, yıllar süren umudu emeği gerçekten güzeldi.
Kitabın başlarında ve ortasında Ruth’la olan aşkı mükemmel geliyordu fakat Ruth da ailesinden farklı değilmiş, kısıtlanmış “burjuva kültürü” maalesef onda da vardı. Ruth’un Martin hakkındaki umutsuz düşünceleri, anne babasının isteğine göre hareket etmesi kitap boyunca üzücüydü. Bunun üstüne kitabın sonundaki Ruth başımı kopardı diyebilirim. Bence Martin de Ruth’u sevdiğini sandı...
Martin’in her zaman yanında olan Maria ve hep bir muamma olarak kalan Brissenden... Bu karakterleri çok sevmiştim süreçte Martin’in yanında olmaları tek dayanağıydı.
Yüksek mevkiden insanların ikiyüzlülüğü, çıkarları nedeniyle Martin’in fikirlerini benimsemesi, bitmek bilmeyen yemek davetleri... Fakat onun açlıkla eserlerini yazdığı günler kimsenin olmaması... Bunlar gibi çelişen hayret ettiren davranışlar vardı.
Kitabın sonu da inanılmazdı, hüsrana uğrattı fakat öbür türlü yapay bir mutlulukla bitmesi de pek olmazdı...
“Benim yazı hayatımı mahvedebilirdin. Benim doğamın emredici gücü gerçekliktir, ama burjuva ruhu bundan nefret eder. Burjuvazi korkaktır. Hayattan korkar. Senin de tüm çaban benim hayattan korkmamı sağlamak içindi. Beni şekillendirebilirdin. Hayatına ait gerçekdışı, sahte ve bayağı değerlerle dolu küçücük bir kuş yuvasına tıkıştırabilirdin.”
·
108 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.