Kitabı okunabilir kılan tek şey Ahmet Ümit'in üslubu. Onun dışında ne seçilen konu bir şeye benziyor ne işleyiş ne de karakterler. Tüm olay unutma hastalığı olan bir adamın eski sevgilisinin cesedini bulması ve kendinden şüphelenmesiyle başlıyor. Her an bir şey olacak diye bekliyorsunuz ama son 70-80 sayfaya kadar gereksiz yere uzatılmış bir hikâye okuyorsunuz. Bazı şeylerden şüpheleniyorsunuz fakat o şüpheye sebep olan olaylar saçma sapan tesadüflere bağlanıyor. Bir de neden neredeyse yüz sayfa İstanbul'un fethinden ve Fatih'ten ayrıntıyla bahsedildiğini anlamak mümkün değil. Şöyle özetleyeyim: Kitabı okuduktan bir sene sonra aklınızda kitabın asıl olayı değil araya iri bir not gibi iliştirilmiş İstanbul'un fethi kalacaktır.
Spoiler: Yorumlarda bazı okuyucular muhteşem bir ters köşe vardı, katil hiç beklemediğim biri çıktı falan demiş. Arkadaşlar zaten 500 sayfalık bir kitapta adı hepitopu iki-üç cümle geçen birinin katil olduğunu Sherlock gelse anlayamaz. Gözünüzü seveyim, ters köşe böyle bir şey değil. Yazar resmen birkaç karakterin etrafında bir kitap yazmış, katili kim yapacağını bilemeyerek gitmiş sonradan bir karakter ekleyerek onu katil yapmış. Bundan mi etkilendiniz yani?
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.