Bugün annem öldü. Belki de dün, bilmiyorum.
Hepimizin doğduğu andan itibaren ezberlediği ,ezberlemek zorunda kaldığı toplumsal normlar, toplumsal kalıplar,toplumsal baskılar ,(Toplum! Toplum! )ve hatta toplumsal duygular vardır. Cenazede ağlamamız, düğünde oynamamız, sürprizlere şaşırmamız , ebeveynlerimizi koşulsuz sevmemiz istenir bizden.Hepimiz ama hepimizi istinasız bı yerlerde oynarız bu oyunları. Bize düşen rollerin hakkını vermeye çalışırken bize ait olmayan duyguları çıkarırız ortaya. Aksi durumlarda yaftalanır yahut cezalandırılırız. Çoğu zaman tek ayak üstünde beklemek kadar masum bile olmaya bilir bu cezalar. Yüksek adaletin terazisinde tüm ağırlığı ile oturur.
"Bazı insanların sırf normal olabilmek için olağanüstü çaba sarf ettiklerini kimse bilmez." Mersault romanımızın ana karakteridir . Onun hissizleşmesi üzerine varoluşsal sorgular başlar ve Nobel Edebiyat ödülü almış bu eser çıkar ortaya (ayrıca Zeki Demirkubuz etkilendiği bu eseri kendi filmine taşıyarak "Yazgı"filmini çekmiştir. İzlemek isteyenler için.)
Varoluşçuluk denildiğinde aklıma gelen en etkileyici iki isimden biridir Albert Camus (diğeri Sartre) bu yüzden eserlerini okumayı özelikle seviyorum. Kitabı okuduğum her sayfa o unutulmaz karesi ,ağzında sigara yakasını kaldırıldığı paltosu ve umarsız bir gülüşle ..
Tuhaf biri olduğumu, beni kuşkusuz bu yüzden sevdiğini ama belki günün birinde aynı sebepten nefret edebileceğini mırıldandı..
··
3.864 Gösterim
5 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
İnsanın en çok yoran nedir diye sorulsa, sanırım düşünen herkesin aklına gelip başka cevap verdiği bir konunun metinleşmiş hali olsa gerek bu kitap. Olduğumuz kişi ile toplumun görmek istediği kişi arasında sıkışmış bizler. Bunca maskeleri taşımasının sebebi insanın bu olsa gerek. Peki nasıl kendimiz olacağız? Düşünerek mi? Yoksa aykırı bir tip olarak mı? Yoksa her şeye itiraz edip içi çürümüş bir ceviz gibi boş ses mi çıkaracağız? Camus bunu anlatırken hepimizin biraz Mersault olduğumuzu yüzümüze vurmuyor mu?
Maral
Gönderi Sahibi
Peki neden herkes gibi yani 'normal' olmaya çalışırlar?
Çünkü toplum anlayışsızdır, kendi gibi olmayanı kabul edecek bir olgunluk seviyesinde degildir. Topluma ayak uydurmaya çalışan insan da kendisi olmaya cesaret edemeyen, toplum karşısında eğilip bükülen insandır. Ne hazin... 
Gamax
Gamax
Kitapla alaklı bir konuya daha parmak basmak isterim. Kitap ve bilhassa roman yazma konusunda 'İlk cümle sorunu' vardır. Nasıl başlamalı? İlk cümle öyle bir cümle olmalı ki, insanı hemen çekmeli, tutmalı ve uyandırılan merak tatmin olana kadar, uzun bir zaman, hatta kitabın son cümlesine kadar bırakmamalı kişiyi...
Albert Camus bunu bu kitabında başarmış kesinlikle. Çok sevmiştim ilk cümleyi...
Albert Camus bunu bu kitabında başarmış kesinlikle. Çok sevmiştim ilk cümleyi...
