Ay Işığı Sokağı Kitap 5 kısa hikayeden oluşuyor.
Kitabı okumaya başladığımda ilk iki hikayeyi beğendim. Zweig'in kendine has psikolojik tahlilleri ve her çeşit insanın içinde bulunduğu her durumu anlatışı bu hikayelerde de öne çıkıyordu. Fakat daha sonraki hikayelerde sürekli tekrar eden intihar, ölüm sıkmaya başladı. Özellikle sondaki hikayelerin sırf yazılmış olmak için yazılması, sonun bir şekilde ölümle bitmesini, bunun bir kaçış olarak kullanılmasını beğenmedim. Özellikle hayata dair umudu azalan insanların bu hikayelerden hatta direkt kitaptan uzak durması gerektiğini düşünüyorum.
Ruhsal sıkıntıları, bunalımları, psikolojik çalkantıları başarıyla işleyen yazarın başarısını bu hikayelerde göremedim. Bu hikayelerin hepsinde ölüm bir çözüm olarak gösterilmiş, sorunun çözülebilecek bir çok yolu varken sadece ölüme odaklanılmış. İntihar-ölüm edebiyatta çok fazla işlenen bir konu olduğu için bir çok örneği var. Bu örneklerden "güzel" "doğru" işlenenlerinde intihar edene hak verdiğim, başka çaresi olmadığını hissettiğim olaylar oldu ama bu hikayelerde öyle bir durum yok. Bu da aslında gerekli olmayan, zorlama bir karamsarlığa itiyor insanı. Rahatsız edici olduğunu söyleyebileceğim bir karamsarlığa.
Eğer zamanınız varsa ilk iki hikaye için okunabilecek bir kitap ama benim için kesinlikle 
Stefan Zweig eserleri arasında ilk sıralarda değil
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.