Kuru kız...
Adı yok, sanı yok.
Yalnızca kimseden gizleyemediği kuruluğu ve uzunluğu var.
Bu özelliği de olmasa neyle anılır neyle tanınırdı bilmiyorum.
Bir de ailesi var.
Erken yaşta veda etmek zorunda kaldığı bir ailesi.
Kuru kız için bu bir veda mı yoksa kendi özgürlüğüne açılan kapı mı karar vermekte zorlandım.
Hayatsızlığına bir hayat ekleme cüretini gösterebilmek için her seferinde hayatından birinin eksilmesi gerekiyormuş sanki.
Bir peynirin tadına bakmak için, evin rengini değiştirmek için, kendine bir kitap almak için, şehirlerarası yolculuğa çıkmak için...
Ölümün bıraktığı boşluğu kendiyle tamamlayabilmiş kuru kız.
İnsanların ona bakarken acıyan gözlerine aldırış etmeden, ona layık gördükleri hayata gözünün ucuyla bile bakmadan ve daima aptal görünümü vererek. Aptal olmadığını biliyorsan aptal görünmeyi de önemsemezsin düşüncesiyle muhtemelen.
Bazı insanlar kendi armağanını kendi bulmak zorundadır; inatla, cesaretle kendi bağlarını çözüp 40 yaşında dünyanın sonu dediği o yerde kalbinin yıllar sonra ilk kez, daha önce hiç de öyle atmadığını hissetmek için.
Her şeye rağmen...
Okunmalı.
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.