"Kitap okuma denilen şey benden koparılıp alınırsa, hiçbir hayat deneyimi olmayan ben ağlanacak halde olurdum galiba. Kitapta yazılanlara işte o kadar çok güveniyorum. Bir kitap okuduğumda, onun için deli olur, ona güvenip empati duyar, ona özümser ve hayatımın bir parçası haline getirir, başka bir kitap okuduğumda ise anında değişiveririm."
Öğrenci Kız benim kafamdaki gibi bir kitap çıkmadı. Ama okurken sıkıldığım bir kitap da olmadı. Hiç bir kitabı beğeneceğim diye kendimi zorlamam. İsterse binlerce değil milyonlarca okunmuş olsun. Bu da öyle bir okuma oldu benim için. Japonlar bana biraz gerçek değilmiş gibi gelse de bizim kadar gerçekler.
Buradaki hikâye için şunu söyleyeceğim, dünyanın neresinde olursak olalım, varoluşsal sancıları aynı şekilde çekiyoruz. Klasik, ergenlik dönemi başlar, baba perfect, anne offline olur esas kızımızın gözünde. Hiç şaşmaz. Ama ben buraya şöyle bir not eklemek isterim. Her kız o dönem geldiğinde, acaba annem gibi mi olurum ya da annem gibi biri olabilir olabilir miyim ikilemine düşer. Çareyi, de annesine en yakın bulduğu kişi olan babası ile iletişiminin gücünü, kuvvetini denemekte arar. Hatırlıyorum. O kadar uzak değil o dönemler. Belki de uzaktır bilmiyorum ama neyse. Sonuçta, o dönemleri atlattıktan sonra da, babam o kadar perfect değil annem o kadar korkunç değilmiş denkleminde karar kılar. Düzlem de olabilir. Çok çok çok klâsik bir kitap. Yazan bir Japon olduğu için mi varlığı sabit bilmiyorum ama dünya üzerinde bütün normal evlerde yaşanan bir dönemden bir iki günlük kesitleri içeren minik, tatlı bir kitap. Kesinlikle hepimizin üzerine düşünülecek bir hayatı var. Sadece. Hepimiz günlük tutmuyoruz, bazı yaşadıklarımızı ağırlığına rağmen unutuyoruz. Buradaki hikâye kesinlikle sıradan. Ama yazıya döküldüğü için birilerine de dokunmuş. Kalem, kelâmın muhafazıdır diyorum.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.