Hakkâri'de Bir Mevsim /Kitapları da dostlarını seçer gibi seçmeli kişi!Edebiyat
Öğretmenim!
Kaptanım!
Kalabalıkların yalnızlaştırdığı,
Çağın çaresizliğe ittiği modern insan!
Kendini hiçbir yere ait hissetmeyen okur!
Bu kitabı oku, çünkü kendini bulacaksın!
Ben buldum!
Yıllar yıllar önce...
Bir kitap okudum, 
Güneşin Çocukları o günden sonra hayatımın amacı oldu yatılı bir okulda öğretmen olmak. Ve gerçek oldu bir gün. Aynı kitaptaki gibi bir yolculuğa çıktım. Kitaptakine benzer, ulaşımı olmayan, merkeze 70 kilometre uzaklıkta, kışın kar yağınca yolları kapanan bir köye.
Eserdeki de tamamen gerçek bir yolculuk!
Ferit Edgü'nün yolculuğu...
Askerliğini Hakkâri'de Yedek Subay Öğretmen olarak yapıyor yazar.
Ve yaşadıkları, gözlemleri onu böylesi muazzam bir eser oluşturmaya itiyor.
Yer yer kan donduran, iç ürperten, hayatı sorgulatan, insan mekan çatışmalarını derinden hissettiren bir eser.
"Yalnızdım.
İçimde büyüyen boşluğun içinde yalnızdım." (s. 38)
İnsan yalnız.
İnsan kalabalıklar arasında yalnız.
İnsan içinde büyüyen boşluğun içinde yalnız.
"Sessizliğin sesi yalnız duyduğum." (s. 37)
Ve bazen o sesi dahi duyamayacak kadar yalnız.
Bir öğretmen,
Belki kazazede belki sürgün,
Yer Hakkâri'de bir köy,
Kış mevsimi,
Dilini bilmediği, davranışlarına aşina olmadığı insanlar...
Salgınlar,
Çocuklarını elleri ile toprağa veren analar,
Ve çocuklara dilini öğreten, onların dilini öğrenen, bildiği her şeyi onlara göstermek için çırpınan, havuç bulamayıp burunsuz, zeytin bulamayıp gözsüz kardan adam yaptıran öğretmen...
"Burada kitap okuyan var mı, dedim.
Eskiden vardı, dedi. Şimdi pek kalmadı." (s. 41)
Bir şehir için bir sahaf ne çok şey,
Ve bir öğretmen için...
Hele ki nadide eserler, el yazmaları, eski yazılar varsa...
Ama ne yazık ki her güzelin bir düşmanı oluyor.
Ah Süryani...
En sevdiğim karakterdin eserde oysaki...
Böyle bitmemeliydi.
Hiçbir türe sığdıramadım bu kitabı...
Roman kadar detaylı, şiir kadar akıcı, anı kadar sahici, gezi yazısı kadar betimleyici, otobiyografi kadar insana kendisi yaşamış hissi veren bir eserdi... Günlük hayatın uğraşları olmasa kapıldığım efsunundan kopamaz ve elime aldığımda bitirmeden bırakmazdım.
"Sen bu zamana kadar neredeydin," dediğim bir eser oldu.
"Kitapları da dostlarını seçer gibi seçmeli kişi, öyle değil mi?" (s. 44)
Daha iyi bir dost seçemezdim sanırım kendime. Daha iyi bir yoldaş...
"Hoca, benim kardeş hasta, diyor.
Nesi var, diyorum.
Ateşi var çok, diyor. Ölecek.
İlaç vereyim mi, diyorum.
Hayır, portakal ver, diyor.
Portakal yememiştir hiç." (s. 180)
Portakal yemeden, denizi görmeden, çikolatanın tadını bilmeden, yaşadığı yerden farklı bir yerde gökyüzüne bakmadan ölen insan o kadar çok ki...
Çok başka bir kitaptı.
Sade gibi görünen ama insanın ruhunun her katmanına ayrı ayrı dokunan, hayal ile gerçeğin iç içe olduğu, imgelerle yüklü,
Hayata alışamayan,
Ruhunun yalnızlığını aşamayan,
Kendinden başka herkese iyi gelen, en azından bunu deneyen insanı yine o insan tarafından anlatıldığı kitap.
Her şeyin bir sonu olduğu gibi bu kitabın da sonu geldi:
"Her şeyin bir sonu var, dedi Müfettiş. Sürgünlüğün, hastalığın, mapusluğun bile. Öyle değil mi?" (s. 239)
Bazı sonlar acı verse de insana çok şey katar.
Bazı sonlar kendinden sonraki başlangıçlara açılan kapıdır.
Eserin son sayfasında dediği gibi:
"Yepyeni bir yolculuğun eşiğindeyim." (s. 252)
Yolunuz güzel insanlara, güzel kitaplara çıksın.
Güneşin Çocukları o günden sonra hayatımın amacı oldu yatılı bir okulda öğretmen olmak. Ve gerçek oldu bir gün. Aynı kitaptaki gibi bir yolculuğa çıktım. Kitaptakine benzer, ulaşımı olmayan, merkeze 70 kilometre uzaklıkta, kışın kar yağınca yolları kapanan bir köye.
Eserdeki de tamamen gerçek bir yolculuk!
Ferit Edgü'nün yolculuğu...
Askerliğini Hakkâri'de Yedek Subay Öğretmen olarak yapıyor yazar.
Ve yaşadıkları, gözlemleri onu böylesi muazzam bir eser oluşturmaya itiyor.
Yer yer kan donduran, iç ürperten, hayatı sorgulatan, insan mekan çatışmalarını derinden hissettiren bir eser.
"Yalnızdım.
İçimde büyüyen boşluğun içinde yalnızdım." (s. 38)
İnsan yalnız.
İnsan kalabalıklar arasında yalnız.
İnsan içinde büyüyen boşluğun içinde yalnız.
"Sessizliğin sesi yalnız duyduğum." (s. 37)
Ve bazen o sesi dahi duyamayacak kadar yalnız.
Bir öğretmen,
Belki kazazede belki sürgün,
Yer Hakkâri'de bir köy,
Kış mevsimi,
Dilini bilmediği, davranışlarına aşina olmadığı insanlar...
Salgınlar,
Çocuklarını elleri ile toprağa veren analar,
Ve çocuklara dilini öğreten, onların dilini öğrenen, bildiği her şeyi onlara göstermek için çırpınan, havuç bulamayıp burunsuz, zeytin bulamayıp gözsüz kardan adam yaptıran öğretmen...
"Burada kitap okuyan var mı, dedim.
Eskiden vardı, dedi. Şimdi pek kalmadı." (s. 41)
Bir şehir için bir sahaf ne çok şey,
Ve bir öğretmen için...
Hele ki nadide eserler, el yazmaları, eski yazılar varsa...
Ama ne yazık ki her güzelin bir düşmanı oluyor.
Ah Süryani...
En sevdiğim karakterdin eserde oysaki...
Böyle bitmemeliydi.
Hiçbir türe sığdıramadım bu kitabı...
Roman kadar detaylı, şiir kadar akıcı, anı kadar sahici, gezi yazısı kadar betimleyici, otobiyografi kadar insana kendisi yaşamış hissi veren bir eserdi... Günlük hayatın uğraşları olmasa kapıldığım efsunundan kopamaz ve elime aldığımda bitirmeden bırakmazdım.
"Sen bu zamana kadar neredeydin," dediğim bir eser oldu.
"Kitapları da dostlarını seçer gibi seçmeli kişi, öyle değil mi?" (s. 44)
Daha iyi bir dost seçemezdim sanırım kendime. Daha iyi bir yoldaş...
"Hoca, benim kardeş hasta, diyor.
Nesi var, diyorum.
Ateşi var çok, diyor. Ölecek.
İlaç vereyim mi, diyorum.
Hayır, portakal ver, diyor.
Portakal yememiştir hiç." (s. 180)
Portakal yemeden, denizi görmeden, çikolatanın tadını bilmeden, yaşadığı yerden farklı bir yerde gökyüzüne bakmadan ölen insan o kadar çok ki...
Çok başka bir kitaptı.
Sade gibi görünen ama insanın ruhunun her katmanına ayrı ayrı dokunan, hayal ile gerçeğin iç içe olduğu, imgelerle yüklü,
Hayata alışamayan,
Ruhunun yalnızlığını aşamayan,
Kendinden başka herkese iyi gelen, en azından bunu deneyen insanı yine o insan tarafından anlatıldığı kitap.
Her şeyin bir sonu olduğu gibi bu kitabın da sonu geldi:
"Her şeyin bir sonu var, dedi Müfettiş. Sürgünlüğün, hastalığın, mapusluğun bile. Öyle değil mi?" (s. 239)
Bazı sonlar acı verse de insana çok şey katar.
Bazı sonlar kendinden sonraki başlangıçlara açılan kapıdır.
Eserin son sayfasında dediği gibi:
"Yepyeni bir yolculuğun eşiğindeyim." (s. 252)
Yolunuz güzel insanlara, güzel kitaplara çıksın.·
1 +1'leme
·4.867 Gösterim
11 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Günaydın hocam, incelenizi okudum, emeğinize sağlık mükemmel olmuş ve Sayenizde bir kitabı daha okuma listeme aldım. Keyifli bol okumalı mutlu bir gün olması dileğiyle tüm kitapseverlere günaydın ☕🌸🌺🌹
Hocam kendi adıma ve takipçilerinizin adına şunu söylemeliyim ki bizler , kitap okumaktan aldığımız keyif kadar sizin incelemelerinizden de keyif alıyoruz. Hemen hemen incelemelerinizin tümünü okuyorum . Bir deneme ve eleştiri tadı veriyor . Üstelik bize yani en azından kendi adıma söyleyeyim ; bir şeyler katıyor. Yorum gücü , daha iyi bir bakış açısı , birikim ...
Yani kısacası çok teşekkür ederiz 💐