Emile Zola ünlü romanı "Germinal”i 1885 yılında yayımlar. Romanı yazmak için belgelere gider. 1883'te G. Stell'in yayımladığı “Fransız Maden İşçilerinin Şikâyet Defterleri”ni okur. La Ricamarie Ocağındaki ikisi kadın on üç ölü vardır. Aubin Ocağı'nda ise on dört kişi ölmüştür. 1869'daki kanlı grevlerin, Creuset ve Fourchambault grevlerinin, ardından açılan davaların anlatıldığı "Gazatte des Tribunaux"ları getirtir. Yves Guyot Amédéé Burat'ın yapıtlarından "kömür ocaklarının bunalımını" inceler. Ancak Zola için, insanlar ve nesnelerle doğrudan doğruya ilişki, dolaysız araştırmanın yerini hiçbir şey tutamaz. Bu nedenle maden ocaklarının olduğu bölgeye de gider.
19 Şubat 1884'te Aubin Maden Ocaklarında bir grev patlak vermiştir. Oraya gider; günlerce kalır; notlar alır, sorular sorar, gözlem yapar. Tuttuğu notlar ilginçtir: Yol taş döşelidir; yazın kapkara toz, kışın yağmur yağınca vicik vicik bir çamur... Cetvelle çizilmişçesine dümdüz bir çizgi halinde, sırt sırta iki dizi ev... Kazılan galerilere en çok 60 cm'den girilir. Renard Ocağı, yer altında 476 metre iner. Bir işçinin verevine bir damarı kazmak için böğrünün üzerinde yattığını görür. Tüm işçilerin vücudu kapkaradır, gözleri ve dişlerinin aklığı sırıtır.
Zola Germinal'i on ayda yazar. Elini çabuk tutmak zorunda kalır; çünkü yazılması bitmeden roman yayımlanmaya başlar. Öfkeyle yazar, coşkun bir anlatım kullanır. Roman karşısında rahatsız olanlar da vardır. "İğrenç sosyalist roman”; “açık saçık çığlık" biçimindeki eleştirilerle karşılaşır. Yazarın ne derece sosyolojik bir yaklaşıma sahip olduğunu romandan alınan aşağıdaki bölüm de göstermektedir:
"Suvarin... kısık bir sesle, kendi kendine mırıldandı:
Ücretleri yükseltmek kolay mı? Çelik gibi sarsılmaz bir yasayla en alt düzeyde, işçilerin ölmeyecek kadar kuru ekmek yemelerine ve bol bol çocuk yapmalarına yetecek düzeyde tutarlar... Ücret daha aşağı düşerse işçiler açlıktan geberir, yeni işçi isteği de ücretleri vükseltir. Çok yükseğe çıkarsa. çok artan talep bunu düşürür... Aç midelerin dengesidir bu, yaşam boyu açlığa mahkumiyettir bu.
Suvarin öğrenim görmüş bir toplumcu olarak zaman zaman kendinden geçip de böyle konulara girince Etinne’le Rasseneur tedirgin olur, onun bu üzücü sözlerine ne yanıt vereceklerini bilemezlerdi.”
Not: İnceleme alıntıdır.
·
142 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.