Sessiz ÇığlıkHayata Dair-Jerome_David_Salinger608.jpg)
Bugün kendimi tamamen Holden Caulfield'ın zengin, nüanslı hikayesine çekilmiş buldum. Kendimi neredeyse en başından beri Caulfield ile empati kurarken buldum (yapmayı beklemediğim bir şey). "Sinir bozucu", "sözde asi" ve "umursamıyor" dış görünüşü o kadar açık bir şekilde üretilmişti ve ciddi şekilde üzgün ve kayıp bir çocuğu o kadar açık bir şekilde saklıyordu ki, gerçek Holden Caulfield'ı bulduğumda donup kald
Kitabın "Holden'ın kendi sözleriyle" yazılmasına rağmen okuyucu, Holden'ın bir duruma yüzeysel tepkisinin çok daha derin, duygusal bir yanıtı sakladığını hâlâ fark edebildi. Salinger'ın Caulfield'ın anlatısının seyrek düzyazısına bu tür bir nüansı aşılayabilmesi bence mükemmeldi.
Caulfied tembeldir. O inatçı. O olgunlaşmamış. O odaklanmamış. O yalancı. Tehlikeli bir şekilde dar görüşlü ve kendi dünyasında ya da gerçekçi olmayan beklentilerde kaybolmuş durumda. Görünüşe göre bu, 16 yaşındaki erkek nüfusun kesinlikle önemsiz olmayan bir kısmı olabilir.
Bununla birlikte, bu kitabı okuduktan sonra, Holden hakkında büyüleyici olduğunu düşündüğüm ve pek sık tartışılmayan birkaç şey daha öğrendim:
1. O çaresizce yalnız (hatta taksi şoförlerinden bir süreliğine ona katılmalarını isteyecek kadar ileri gidiyor). içmek);
2. Zamanı ve eşyaları konusunda cömerttir (ona kızmasına rağmen oda arkadaşı için bir makale yazar ve hatta ceketini ödünç almasına izin verir);
3. Son derece hassastır ve (yalnızca fiziksel değil) duygusal bir bağlılığın özlemini çeker (birkaç kez fiziksel olmak için "aşık olması" gerektiğinden bahseder ve fahişeyle yaşadığı deneyim kesinlikle bunu doğrular);
4. Zekidir (tembel ve odaklanmamış olmasına rağmen Holden, okuduğu ve müzede sergilediği kitaplarla ilgili büyük bir içgörü ve zeka sergiler); ve
5. Doğru şekilde işleyememesine rağmen, şefkat dolu ve derin bir sevgi kapasitesine sahip, bunu en çok kız kardeşi için gösteriyor (Holden'ınki gibi bu benim için hikayenin en güçlü kısımlarından biriydi) kitabın sonunda kaçmasını engelleyen Phoebe'yi incitmekten kaçınma arzusu).
Tüm iyiyi ve kötüyü bir araya getirdiğimde, Holden'ın yetişkinliğin zirvesinde olan, çocukluğunu kaybetmekten ve bunu yapmak için gerekli gördüğü sorumluluk ve bağlılıktan acı bir şekilde korkan bir ergen olduğu hissine kapıldım. "yetişkin" dünyası. Merhametli, zeki ve son derece duygusal ama yine de bu enerjiyi onu "mutlu çocukluk anılarından" uzaklaştırdığını ve "yetişkinlerin ürkütücü dünyasına" yaklaştırdığını gördüğü adımlara odaklayamıyor (veya istemiyor).
Bence bu, Holden'ın ifade ettiği "Çavdar Tarlasında Çocuklar" olmayı isteme hayalinde mükemmel bir şekilde gösteriliyor. Kısa not : Kitabı okuyana kadar kitabın başlığının ne anlama geldiği hakkında hiçbir fikrim yoktu.İşte büyümekten o kadar korkan ve yetişkin olmanın bir sonucu olarak gördüğü acı ve üzüntüye teslim olmaktan o kadar çekinen bir insan ki, hayatını başkalarını çocukluğun masumiyetini kaybetmekten koruyarak geçirmekten başka bir şey istemiyor. Büyük, çılgın, "Dünyayı kurtarmak istiyorum" rüyaları, çocukluğun harika bir parçasıdır ve bu tür fikirlerin ve inançların, bu tür rüyalar görmek yerine "gerçekten büyümen gerekiyor" barajı altında çok sık yok edilmesi çok yazık. mümkün olanın dünyasında olasılık dışı olanı cüret etmeye geçiş yaptı ve yeniden odaklandı.
Harika ve dokunaklı bir okuma deneyimi ve OLASI EN YÜKSEK TAVSİYEMİ verdiğim bir deneyim!l
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.