İçerisindeki şiirlerle beni fazlaca etkiledi. Özellikle bazıları var ki, okurken kendi içimdekileri gördüm.
Özdemir Asaf'ın yazdığı çoğu şeyi beğenirim genellikle. Yargılanacak bir yönü olmadığını düşünüyorum. Bu kitap içerisindeki şiirler için de öyle; bana göre harikaydı.
“Yalnızlık paylaşılmaz.
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.”
“İnsanın kendine mektup yazması
Ve dönüp dönüp onu okuması”
“Ben seni beklerken ölmem ki...”