KENDİNLE MUTLU OLAMAYINCA…
Hangimiz kendimiz olarak mutluyduk ki?
Onun için değil miydi zaten bize kendimizi unutturanlara, aşka ve sanata hayran olmamız, onun için değil miydi zaten, âşık olduklarımızı bir tanrı ya da tanrıça gibi görmemiz, onların bir mucizeyi gerçekleştirdiklerine, bizi değiştirdiklerine inanmamız?
Uzun ve imkânsız kaçışımızda bize yardımcı olan herkese minnettardık.
··
31 Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kendimizle mutlu olamamamızın ve en üst düzey ilgilere bile bu mutlu olamamanın etkisiyle kaçışımızın nedeni, içinde yer aldığımız bütün(ler)den kopuk olmamız olabilir mi: Bedenen, kalben ( #300910619 )
.
Ve din’e…
Din’e sığınmalarda da (özellikle dini ,başkalarına tebliği etme şeklinde yaşayanlarda) bu kendinden kaçma duygusunu çok hissediyorum… Başkalarını kurtarmaya heveslenmek ama kendini (kendi üzerinde çalışmayı) boş vermek… şeklinde.
Böyle olmamalıdır… Belki bir şeyle ilgilenilşimize başka şeylerden kaçma duygumuz biraz da olsa bulaşabilir, bu normaldir ama bunun dozu aşan kısmı yaptığımız işteki (ister sanat İster edebiyat İster din vs olsun) hayrı, bereketi, başarıyı alır götürür… düşüncesindeyim. Bunun farkında olmalı, bu psikolojiden kendimizi sıyırmalıyız… İlgimizin ağırlıklı sebebi ilgi duyduğumuz şeyin kendisi ve kendi iç amaçları olmalıdır; sadece başka yere savrulmama, dönmeme… duygumuz değil.
Diye düşündüm, düşünüyorum.
İyi bir şeyin bir kaçışın sonucu olarak yaşanması ne kadar acı… Ve bu, o iyi şeyi kirletici de bir şey… Allah (cc) uzak eylesin bizleri, iyi bir şeyi bu şekilde yaşamaktan…
.