‘’Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum.’’Edebiyat
6 yılda yazılan dev roman masumiyet müzesi...
Kitap birinci tekil şahısla yazılmış olup okuması açıkçası sabır isteyen bir kitaptı.
Normalde sevdiğim kitaplarla alakalı uzun uzun yazmayı severken bu kez ‘’Büşra neden eleştirmek istediğin şeyleri açıkça söylemiyorsun, sonuçta düşünce özgürlüğü var ve rahatsız olduğun düşünceleri de yazabilirsin’’ şeklinde düşünerek bu kitap hakkında inceleme yazısı yazma konusunda kendimi cesaretlendirdiğim bir kitap oldu.
Kitap pek çok kişi tarafından beğenilmiş olsa da herkese hitap etmeyeceğini düşündüğüm rahatsız edici cinsellik ve başörtüsü konusunda toplumu ötekileştiren pek çok cümle barındırıyor. Sözde batılılaşma ile toplum arasındaki sınıf farkını açıkça ortaya koyan ve bekareti çağdaş kadınların önemsemediği fakat yobaz kadınların epey önemsediği bir konu olduğu üzerinde bölümlerin olduğu kitapta baş kahramanımız Kemalin aşkını konu alan bir kitap Masumiyet Müzesi.
Kitapları yarım bırakmayı sevmediğimden dolayı pek çok kez ara verdiğim bir kitap oldu kendisi -belki de Nobel ödüllü bir yazarın bu kadar ötekileştiren cümleleri rahatsız etmişti beni bilmiyorum-. Fakat hakkını vermek gerek betimlemeler o kadar derindi ki gerçekten sanki keskinlerin evindeki yemek masasının bir sandalyesinde de ben oturuyormuşum gibi hissettim. Olay örgüsü sağlam ve karakter tasvirleri derindi. Kitabın son bölümünde Orhan Pamuk’un kendi ağzından yazdığı kısımda kitaba güzel bir espri katmıştı açıkçası. Müze eşyaları sıkmadan ve merak uyandıran bir şekilde betimlenildiğinden dolayı açıkçası eğer yolum düşerse masumiyet müzesini ben de gezmek isterim.
Kitabın bana hitap etmemesi kitaba dair fikrimi belirtmeyeceğim ve de beğendiğim bölümleri söylemeyeceğim anlamına gelmez ve bence asıl yobazlık sadece kendi görüşünün doğru olduğuna körü körüne inanmak ve Anadolu insanını alt tabakadan görmektir.
·
123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.