ŞizofrenEdebiyat
#şizofren 
emre timur #azyayınları #felsefiroman, Beşinci baskı, 248 sayfa.
Çok zor yorumlayacağım bir kitap. Zira bu kitabı okuyacaksanız iki sona hazırlanın. Ya delireceksiniz ya da akıllanacaksınız. Çünkü zannımca bu gezegende şizofren olmayan bir kişi yoktur.
Oldukça katmanlı olan kitapta ilk iki bölüm ana karakterin kişisel yaşamından anlatılar barındırıyor. Burada sürekli aynalar ile konuşan öksüz ve yetim bir çocuk var (çocuğun ismi son iki bölüme kadar verilmeyecek, hazırlıklı olun) ayna metaforu tasavvuf edebiyatında sıkça kullanılan ve aslında Tanrıya yakın olmayı, kendi iç sesini duymayı, zahirden batını görmeyi hedefleyen bir metafordur. Yüzleşmektir ayna... Bu bölümlerde kişisel bir anlatı söz konusu iken 3. ve 4. bölümlerde 1960 yıllarının derin siyaset, ekonomik ve toplumsal hezimetlerinin anlatıldığı ve aşk mı yoksa politik bir roman mı diye ikilemde kalacağınız başka bir anlatı söz konusu olacak. 5. bölümden itibaren ise "Toplum mu bireyi delirtir yoksa birey mi delirir?" sorusuna adeta soluksuz bir serüven ile giriş yapacaksınız. 5. bölümden başlayıp 11. bölüme kadar Nazım Hikmet, Sait Faik, Bediüzzaman, Atilla İlhan, Sadri Alışık Hemingway, Münir Özkul, İzzeddin Şadan, Erkin Koray (tamam kısa tutuyorum yorum sığmayacak) vb pek çok sanat ve bilim insanından yapılan alıntılar ile zenginleştirilmiş, başlangıç olarak "Deliliğin sebebi, delilik nedir, kimlere deli denir, delilik tedavi edilir mi, delilik normal bir bilinç reaksiyonu mudur?" gibi listesi daha da uzatılacak pek çok soruya cevap arayan anlatılarla karşılaşacaksınız. 12. bölüm aslında romandan ziyade yazarın ön plana geçip "Bakın, başkalarına dair bunca şey yazdım şimdi biraz da ben konuşayım" deyip daha öznel davrandığı son bölümdür. Ben son olduğunu sanıyordum. Ta ki yazar finalde "Bu kitap 12 bölümdür ve 13. bölüm sizsiniz" diyene kadar.
Ben #emretimur 'un felsefeyi din ile harmanlayan tavrını seviyorum. Zira yüzlerce yıldır birbirine diş bileyen bu iki olguyu tek potada birleştirip; anlatıyı "Olay ağırlıklı " tutarak felsefenin sıkıcı üslubunu yumuşatan, Tanrıyı bizden azade görmeyip Tasavvufu insana yaklaştıran tavrını çok sevdim.
emre timur #azyayınları #felsefiroman, Beşinci baskı, 248 sayfa.
Çok zor yorumlayacağım bir kitap. Zira bu kitabı okuyacaksanız iki sona hazırlanın. Ya delireceksiniz ya da akıllanacaksınız. Çünkü zannımca bu gezegende şizofren olmayan bir kişi yoktur.
Oldukça katmanlı olan kitapta ilk iki bölüm ana karakterin kişisel yaşamından anlatılar barındırıyor. Burada sürekli aynalar ile konuşan öksüz ve yetim bir çocuk var (çocuğun ismi son iki bölüme kadar verilmeyecek, hazırlıklı olun) ayna metaforu tasavvuf edebiyatında sıkça kullanılan ve aslında Tanrıya yakın olmayı, kendi iç sesini duymayı, zahirden batını görmeyi hedefleyen bir metafordur. Yüzleşmektir ayna... Bu bölümlerde kişisel bir anlatı söz konusu iken 3. ve 4. bölümlerde 1960 yıllarının derin siyaset, ekonomik ve toplumsal hezimetlerinin anlatıldığı ve aşk mı yoksa politik bir roman mı diye ikilemde kalacağınız başka bir anlatı söz konusu olacak. 5. bölümden itibaren ise "Toplum mu bireyi delirtir yoksa birey mi delirir?" sorusuna adeta soluksuz bir serüven ile giriş yapacaksınız. 5. bölümden başlayıp 11. bölüme kadar Nazım Hikmet, Sait Faik, Bediüzzaman, Atilla İlhan, Sadri Alışık Hemingway, Münir Özkul, İzzeddin Şadan, Erkin Koray (tamam kısa tutuyorum yorum sığmayacak) vb pek çok sanat ve bilim insanından yapılan alıntılar ile zenginleştirilmiş, başlangıç olarak "Deliliğin sebebi, delilik nedir, kimlere deli denir, delilik tedavi edilir mi, delilik normal bir bilinç reaksiyonu mudur?" gibi listesi daha da uzatılacak pek çok soruya cevap arayan anlatılarla karşılaşacaksınız. 12. bölüm aslında romandan ziyade yazarın ön plana geçip "Bakın, başkalarına dair bunca şey yazdım şimdi biraz da ben konuşayım" deyip daha öznel davrandığı son bölümdür. Ben son olduğunu sanıyordum. Ta ki yazar finalde "Bu kitap 12 bölümdür ve 13. bölüm sizsiniz" diyene kadar.
Ben #emretimur 'un felsefeyi din ile harmanlayan tavrını seviyorum. Zira yüzlerce yıldır birbirine diş bileyen bu iki olguyu tek potada birleştirip; anlatıyı "Olay ağırlıklı " tutarak felsefenin sıkıcı üslubunu yumuşatan, Tanrıyı bizden azade görmeyip Tasavvufu insana yaklaştıran tavrını çok sevdim.··
7,9bin Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.