Ayşe YAZICI YAVUZ
@AyseYaziciYavuz
TDK, Yediiklim, Söğüt , Edebiyat Ortamı, Hece Öykü Dergilerinde öykü yazarı
"Öldüğüm İçin Özür Dilerim" kitabının yazarı
Tov Ditlevsen/ÇocuklukEdebiyat
#tovditlevsen #çocukluk #kophenagüçlemesi #monoklyayınları #otobiyografi 95 sayfa
Lirik bir anlatımla içimi acıtan bu kitap, yazarın kendi yaşamını anlattığı üçlemenin ilk kitabıdır. Dolayısıyla yazar hakkında bilgi verirken aslında kitabın içeriğini anlatmış olacağım. İşçi sınıfı bir ailenin ikinci çocuğu olarak dünyaya gelen Tove bütün bir çocukluk dönemini annesinin sevgisini kazanmak için hasretmiştir. Ne yaparsa yapsın annesi Tove'u bir türlü sevmez. Bunun nedenini ben annenin kendini anneliğe ait hissetmeyişinde gördüm, nitekim babasıyla evlenmeden önceki yaşamının daha özgür olduğunu anlatan anne sürekli o yaşamına özlem duymaktadır. Tove sokakta yürürken bile annesinin elini tutmaz ki annesi bu yakınlıktan rahatsız olup ondan daha çok nefret etmesin. Tove'a en çok babası yakınlık gösterir. Buradaki baba figürü sürekli kitap okuyan hatta kızına hediye ettiği ilk kitap #grimmkardeşler masalları olan ancak din konusunda oldukça atesit özellikler sergiler tarzdadır. Sigmun Freud 'un gelişim basamaklarına bakılınca babasıyla olan ilişkisini sağlam bir zemine oturtan Tove'un kız çocuk -baba bağlamında sıkıntısı yoktur ancak yine de bir gün babasına şair olacağını söylediği zaman babasının "Kızlar şair olmaz" demesi üzerine aralarındaki ilişki yara alır. Annesi ve abisi Edvin de bu konuda onunla dalga geçer. Şansını okulda deneyen Tove'a arkadaşları da gülünce kendisine ileride içindeki tüm kelimeleri yazacağını ve bir gün bunların kitap olacağına dair söz verir. Gördüğünüz gibi yanılmamış üstelik. Apartmandaki kızlarla arkadaşlık etmesine de annesi çok müsaade etmez çünkü o kızlar rahat ve hafifmeşreptir. Aklı sürekli yazıda ve edebiyatta olan Tove habire şiir yazmaktadır. Bunları bir deftere kaydeder ancak ilk kez bir editör karşısına çıkan şiirleri "Bunlar çok
Mavi KüfEdebiyat
#maviküf @esra.bolgen #lunayayınları #roman 93 sayfa
Aile olmak matematik, tarih, Türkçe, coğrafya vb hepsini bilmeyi gerektirir. Fertler yekdiğerinin bölüneceğini, geçmişindeki yaraları, yanlış anlayabileceğini, içinden derin akarsuların aktığını bilmelidir.
Defne ve Birce... İkizler... Defne insanoğlunun celal yüzü; hiddetini saklamayan, olduğu gibi yaşamak isteyen ve psikanaliz olarak baktığımızda benliğin "id"i. Birce, herkesin derdi ile dertlenen, evin uslu kızı, kocasının munis ve dırdır etmeyen karısı, psikanaliz olarak baktığımızda bireyin "ego"su. Anne ve baba bireyin "süperego"su. Eğitimli olduğu halde kız çocuğun okumasına karşı çıkan, kızlarının kötü yola düşmesinden korkan, onları bir an evvel evlendirip sorumluluğu üstünden atmak isteyen bir baba... Aman baban duymasın vaktinde eve gel, aman bu işin adı konsun diyen, susarsam evde kavga çıkmaz deyip kocasının tüm hatalarına susan bir anne...
Babama benziyor diyerek yanlış evlilik yapanı var, babama benziyor diyerek evlilikten yıllarca kaçanı var. Başka bir sahnede oğlunu kızlarından üstün tutarak şımarık ve sorumsuz bir çocuk yetiştiren baba var. Evliliğin içindeki mahremi eşiyle paylaşamadığı için yıllarca bedenini tanıyamayan bir kadın var. Dahası her insanın aslında bir gün kavuşmayı beklediği bir ikiz kardeşi var. Çünkü her insan "süperego"ları yenemeyeceğini çok küçük yaşlarda öğrendiği için kendi içinde bir ikiz kardeşle yaşıyor. Belki benden sonra okuyanlar diyecek ki "Aman Ayşe bunca abartmaya değer mi bu kitap?" Bazı kitapların edebî donanımı, bazılarının kurgusu, bazılarının üslubu, bazılarının da buradaki gibi konusu beni çok etkiliyor. Evet çabucak okunuyor, evet sanatlı anlatım yok, evet aforizması süsü püsü yok ama konusu o kadar bizden, sizden, benden ki... Yazar bayan olduğu için ve
ŞizofrenEdebiyat
#şizofren 
emre timur #azyayınları #felsefiroman, Beşinci baskı, 248 sayfa.
Çok zor yorumlayacağım bir kitap. Zira bu kitabı okuyacaksanız iki sona hazırlanın. Ya delireceksiniz ya da akıllanacaksınız. Çünkü zannımca bu gezegende şizofren olmayan bir kişi yoktur.
Oldukça katmanlı olan kitapta ilk iki bölüm ana karakterin kişisel yaşamından anlatılar barındırıyor. Burada sürekli aynalar ile konuşan öksüz ve yetim bir çocuk var (çocuğun ismi son iki bölüme kadar verilmeyecek, hazırlıklı olun) ayna metaforu tasavvuf edebiyatında sıkça kullanılan ve aslında Tanrıya yakın olmayı, kendi iç sesini duymayı, zahirden batını görmeyi hedefleyen bir metafordur. Yüzleşmektir ayna... Bu bölümlerde kişisel bir anlatı söz konusu iken 3. ve 4. bölümlerde 1960 yıllarının derin siyaset, ekonomik ve toplumsal hezimetlerinin anlatıldığı ve aşk mı yoksa politik bir roman mı diye ikilemde kalacağınız başka bir anlatı söz konusu olacak. 5. bölümden itibaren ise "Toplum mu bireyi delirtir yoksa birey mi delirir?" sorusuna adeta soluksuz bir serüven ile giriş yapacaksınız. 5. bölümden başlayıp 11. bölüme kadar Nazım Hikmet, Sait Faik, Bediüzzaman, Atilla İlhan, Sadri Alışık Hemingway, Münir Özkul, İzzeddin Şadan, Erkin Koray (tamam kısa tutuyorum yorum sığmayacak) vb pek çok sanat ve bilim insanından yapılan alıntılar ile zenginleştirilmiş, başlangıç olarak "Deliliğin sebebi, delilik nedir, kimlere deli denir, delilik tedavi edilir mi, delilik normal bir bilinç reaksiyonu mudur?" gibi listesi daha da uzatılacak pek çok soruya cevap arayan anlatılarla karşılaşacaksınız. 12. bölüm aslında romandan ziyade yazarın ön plana geçip "Bakın, başkalarına dair bunca şey yazdım şimdi biraz da ben konuşayım" deyip daha öznel davrandığı son bölümdür. Ben son olduğunu sanıyordum. Ta ki yazar finalde "Bu kitap
emre timur #azyayınları #felsefiroman, Beşinci baskı, 248 sayfa.
Çok zor yorumlayacağım bir kitap. Zira bu kitabı okuyacaksanız iki sona hazırlanın. Ya delireceksiniz ya da akıllanacaksınız. Çünkü zannımca bu gezegende şizofren olmayan bir kişi yoktur.
Oldukça katmanlı olan kitapta ilk iki bölüm ana karakterin kişisel yaşamından anlatılar barındırıyor. Burada sürekli aynalar ile konuşan öksüz ve yetim bir çocuk var (çocuğun ismi son iki bölüme kadar verilmeyecek, hazırlıklı olun) ayna metaforu tasavvuf edebiyatında sıkça kullanılan ve aslında Tanrıya yakın olmayı, kendi iç sesini duymayı, zahirden batını görmeyi hedefleyen bir metafordur. Yüzleşmektir ayna... Bu bölümlerde kişisel bir anlatı söz konusu iken 3. ve 4. bölümlerde 1960 yıllarının derin siyaset, ekonomik ve toplumsal hezimetlerinin anlatıldığı ve aşk mı yoksa politik bir roman mı diye ikilemde kalacağınız başka bir anlatı söz konusu olacak. 5. bölümden itibaren ise "Toplum mu bireyi delirtir yoksa birey mi delirir?" sorusuna adeta soluksuz bir serüven ile giriş yapacaksınız. 5. bölümden başlayıp 11. bölüme kadar Nazım Hikmet, Sait Faik, Bediüzzaman, Atilla İlhan, Sadri Alışık Hemingway, Münir Özkul, İzzeddin Şadan, Erkin Koray (tamam kısa tutuyorum yorum sığmayacak) vb pek çok sanat ve bilim insanından yapılan alıntılar ile zenginleştirilmiş, başlangıç olarak "Deliliğin sebebi, delilik nedir, kimlere deli denir, delilik tedavi edilir mi, delilik normal bir bilinç reaksiyonu mudur?" gibi listesi daha da uzatılacak pek çok soruya cevap arayan anlatılarla karşılaşacaksınız. 12. bölüm aslında romandan ziyade yazarın ön plana geçip "Bakın, başkalarına dair bunca şey yazdım şimdi biraz da ben konuşayım" deyip daha öznel davrandığı son bölümdür. Ben son olduğunu sanıyordum. Ta ki yazar finalde "Bu kitap