"Ölüm olmasaydı herşey hiçliğe yuvarlanırdı."*Felsefe-Edebiyat
Bu akşam izlediğimiz filmde; Tom Hanks şöyle diyordu; Ölümüme karar veremeyeceğimi anladığımda, şöyle dedim kendime "yaşamak zorundasın."
Eser beni inanılmaz zorladı; her cümlesi dev dalgalar gibiydi ve adeta son yılların hızlı, yoğun bir gösterimiydi...
Blanchot' yla 
Bekleyiş Unutuş eseriyle tanıştım;
Edebi türlerin hiç birine benzemeyen, bir türe benzediği an hemen toparlanıp, belirsizliğini koruyan ama cümlelerin zihinle adeta uyumlu bir ritim tutturduğu... Düşüncenizi uyuklamaktan alıkoyan, bitince, adamı ya da kadını asla kesinleştiremediğiniz ama unutuş nedir, bekleyiş nedir bu sorulara adamakıllı yanıtlar bulduğunuz, kendi felsefenizi oluşturmadan yakanızı bırakmayan bir eserdi...
Blanchot ; “Bütün bunlar edebiyattan başka bir şey değil” diyor, bu tebessüm ettiren cümlede güçlü bir eleştiri ama şiddetli bir sevgi var... :)
Kendi dilini konuşabilen yazarlar, bunun nasıl karşılanacağı kaygısını taşımayanlardır... Yoğunlaştıkları şey nasıl söylendiği değil, kendilerine nasıl bir katkısı olduğudur... 'Söylediğim şey beni düşündürdü.' der, kendinin bilincine varabilmesi için kendi eserine ihtiyaç duyar...
Blanchot'nun metinleri her okur için farklı cümlelerden oluşur. Bu her insanın çıkardığı anlam farklıdır demek değildir... Belirsizliğin giderek netleştiği, paradoksal bir yorum, her okur için farklı bir metin oluşturur... Bu eşikten sonra, her okurun elinde tuttuğu eser farklıdır... Blanchot düşünceyi ifade etmez, onu yaşar... Böylelikle metinde geçen her özne kavranabilir birer ayrı kişilik değil, okurun ruhunda yer tutan ayrı bir kişisel özelliktir...
Blanchot boşluğun diline inanır. Bunu nihilizmle ilintilendirmez... Aksine ona göre, bir anlamı dile getirmenin tek yolu onu susmaktır, varolanı sükûnetle karşılamak... Bir şeye isim vermek (bir kişi, bir anlam, bir nesne) varlığını sonlandırır. Bu nedenle olumsuzlama; 'Son insan'ın alt başlığıdır...
Keyifle okuyun. :)
*Blanchot
Bekleyiş Unutuş eseriyle tanıştım;
Edebi türlerin hiç birine benzemeyen, bir türe benzediği an hemen toparlanıp, belirsizliğini koruyan ama cümlelerin zihinle adeta uyumlu bir ritim tutturduğu... Düşüncenizi uyuklamaktan alıkoyan, bitince, adamı ya da kadını asla kesinleştiremediğiniz ama unutuş nedir, bekleyiş nedir bu sorulara adamakıllı yanıtlar bulduğunuz, kendi felsefenizi oluşturmadan yakanızı bırakmayan bir eserdi...
Blanchot ; “Bütün bunlar edebiyattan başka bir şey değil” diyor, bu tebessüm ettiren cümlede güçlü bir eleştiri ama şiddetli bir sevgi var... :)
Kendi dilini konuşabilen yazarlar, bunun nasıl karşılanacağı kaygısını taşımayanlardır... Yoğunlaştıkları şey nasıl söylendiği değil, kendilerine nasıl bir katkısı olduğudur... 'Söylediğim şey beni düşündürdü.' der, kendinin bilincine varabilmesi için kendi eserine ihtiyaç duyar...
Blanchot'nun metinleri her okur için farklı cümlelerden oluşur. Bu her insanın çıkardığı anlam farklıdır demek değildir... Belirsizliğin giderek netleştiği, paradoksal bir yorum, her okur için farklı bir metin oluşturur... Bu eşikten sonra, her okurun elinde tuttuğu eser farklıdır... Blanchot düşünceyi ifade etmez, onu yaşar... Böylelikle metinde geçen her özne kavranabilir birer ayrı kişilik değil, okurun ruhunda yer tutan ayrı bir kişisel özelliktir...
Blanchot boşluğun diline inanır. Bunu nihilizmle ilintilendirmez... Aksine ona göre, bir anlamı dile getirmenin tek yolu onu susmaktır, varolanı sükûnetle karşılamak... Bir şeye isim vermek (bir kişi, bir anlam, bir nesne) varlığını sonlandırır. Bu nedenle olumsuzlama; 'Son insan'ın alt başlığıdır...
Keyifle okuyun. :)
*Blanchot··
60 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kalemine sağlık sevgili Eylül 🌺 Duru anlatım, sade metin ve güzel cümleler. İşte ideal inceleme 🫶
Eylül Türk
Gönderi Sahibi
Buna sevindim, keyifle okuyacağını düşünüyorum 🥰👌Ömrümüz belki de bu ummanın katresine yetmez😅 Yine de soluklanmak güzel...