Nedir bu kitabın öyküsü? Bir çığlığın bilincine varmak.Edebiyat
Yine büyülendim. Ağzı açık okumak gibi bir tabir varsa eğer, o bu olsa gerek. Müthiş bir yazar Sylvie Germain, müthiş. Nasıl yazılır ya böyle? Hem şarkı söyler gibi, şiir dizer gibi, hem de sanki bir kurt gibi uluyarak nasıl?
Amber Gece bir devam kitabı. İlk kitap, 
Gecelerin Kitabı , hani şu çığlıklarla başlayıp çığlıklarla biten, kapatamamış kendini. Ne acayip, okuyup bitirdiğim bir kitap gibi değil de, tanıdığım bir insan gibi ansıyorum kendisini. Savaştan sağ dönen ama böğürleri paramparça, kolları kırık biri gibi.
Artık o büyük savaşlar borusunu susturmuş. Dünya dincelmiş. Ama karakterimiz Amber Gece baş edemediği öfkesiyle kendi savaşını yaratıyor. Péniel ailesinin o uzak koca kentlerdeki dev sıçanlara benzeyen belleği onun “yere ters, göğe ters” yüreğini kemiriyor şimdi.
Tarihle, belleğin çukurlarıyla, insanlığın havaya saldığı çığlıklarla bir alıp veremediği var Germain’in. Bu yüzden, kitabın hemen girişinde Edmond Jabes’ten yapılan şu alıntı, bu kitabı -eğer mümkünse- özetlemeye çok yakın: “Nedir bu kitabın öyküsü? Bir çığlığın bilincine varmak.“ Tanrıların annelerimize attırdığı çığlık bu biraz, varoluşumuzu müjdeleyen..Ama en çok da varoluşumuzun bize attırdığı çığlıklar sanki..
Her ne kadar arada ak gerdanlı ötleğen kuşununki gibi cıvıldamalar gelse de kulağa, ters, karanlık, kasvetli, vahşi, ürpertici bir kitap bu. Bu kadar acımasız olmasının suçu yazarda değil. Savaşlarla, vahşet ve acılarla, hulâsa kudurganlığımızla var ettiğimiz Tarih efendi sufle vermiş, o da oturmuş yazmış.
Kitaptan bana kalan hissi yine yazarın cümlesiyle anlatmaya kaçıyorum: “Kendini masalımsı, uzak bir yerlerde hissetmenin nefis baygınlığı.” İşte bu. Bayıldık be yahu Mme Germain..
Gecelerin Kitabı , hani şu çığlıklarla başlayıp çığlıklarla biten, kapatamamış kendini. Ne acayip, okuyup bitirdiğim bir kitap gibi değil de, tanıdığım bir insan gibi ansıyorum kendisini. Savaştan sağ dönen ama böğürleri paramparça, kolları kırık biri gibi.
Artık o büyük savaşlar borusunu susturmuş. Dünya dincelmiş. Ama karakterimiz Amber Gece baş edemediği öfkesiyle kendi savaşını yaratıyor. Péniel ailesinin o uzak koca kentlerdeki dev sıçanlara benzeyen belleği onun “yere ters, göğe ters” yüreğini kemiriyor şimdi.
Tarihle, belleğin çukurlarıyla, insanlığın havaya saldığı çığlıklarla bir alıp veremediği var Germain’in. Bu yüzden, kitabın hemen girişinde Edmond Jabes’ten yapılan şu alıntı, bu kitabı -eğer mümkünse- özetlemeye çok yakın: “Nedir bu kitabın öyküsü? Bir çığlığın bilincine varmak.“ Tanrıların annelerimize attırdığı çığlık bu biraz, varoluşumuzu müjdeleyen..Ama en çok da varoluşumuzun bize attırdığı çığlıklar sanki..
Her ne kadar arada ak gerdanlı ötleğen kuşununki gibi cıvıldamalar gelse de kulağa, ters, karanlık, kasvetli, vahşi, ürpertici bir kitap bu. Bu kadar acımasız olmasının suçu yazarda değil. Savaşlarla, vahşet ve acılarla, hulâsa kudurganlığımızla var ettiğimiz Tarih efendi sufle vermiş, o da oturmuş yazmış.
Kitaptan bana kalan hissi yine yazarın cümlesiyle anlatmaya kaçıyorum: “Kendini masalımsı, uzak bir yerlerde hissetmenin nefis baygınlığı.” İşte bu. Bayıldık be yahu Mme Germain..·
567 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Çok merak ediyorum sipariş verdim ilk fırsatta okuyacağım tabi öncesinde Gecelerin Kitabı olacak emeğinize okuyan gözlerinize sağlık.