Bir yıldan fazla zaman önce hediye edilen kitabımı nihayet okuyabildim. Bunca zamandır ertelememin nedeni sanırsam kendimi aylak hissettiğim bir dönemde okumak istememdi. Gerçi yine hâlâ tam olarak aylak hissederek okumadım ama fırsat bulabildim en azından. Açıkçası kitaptan beklentim daha büyüktü. Yusuf Atılgan’ın övüldüğünü duydum hep, Aylak Adam da zaten güzel bir kitap ama dediğim gibi ben üst düzey bir şey bekledim sanırım. Onu karşılamadı. İlk başlarda hemen herkesin kafası karışmıştır muhtemelen kitabı okurken. Benimki de karıştı, yazım tekniği ilginç geldi. Başta biraz anlamakta zorlandım. Üstelik sürekli tekrarlanan, anlam veremediğim ifadeler vardı. Sürekli kulak kaşıma, ah senin o bacakların yok mu… gibi şeyler. Kulak ve bacak vurgusu. Bir yerden sonra sıkmıştı. Anlam veremediğim bir şeyin sıkması doğal haliyle. Bir ümit bunların hepsinin bir açıklaması olur diye sabrederek okudum kitabı. Ve oldu gerçekten. Hatta o bölümü okurken doğru mesleği seçtiğimi bir kez daha anladım. :p Geçmişinden bahsettiği, her şeyin anlam kazandığı yer. Orası çok etkileyiciydi. Bir solukta okudum. Başka da etkileyici bulduğum bir yer olmadı. Kitabın genel temaları yalnızlık, aylaklık, sevgi arayışı, ilişkiler… diyebilirim. Bir kez daha geçmişi sorunlu olan bir insanın ne kadar ararsa arasın gerçek sevgi diyerek yücelttiği o tutkulu ilişkiyi bulamadığına şahit oluyoruz okurken. Yazıldığı dönemde okusam muhtemelen beni daha çok etkilerdi. Dönemine göre başarılı. Okuyacak olanlara şimdiden iyi okumalar.
·
284 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.