Hiç benlik olmamasına rağmen bu polisiye mangasına başladım. Ve şimdi ilk kez bir manga incelemesi yazıyorum. Bu yüzden ilk manga incelememin Brutal üzerine olması biraz manidar oldu. ^^
Gerilim, suç, cinayet konulu şeyler okuduğumda her zaman köşeye sıkışmış ve boğulmuş hissediyorum. Ne var ki bu manganın kahramanı ilk gördüğüm andan itibaren ilgimi çekti. Ve arka kapak yazısı sayesinde manganın türü ilgimi çekmemesine rağmen okumaya karar verdim.
Bana başta Death Note serisini hatırlattı. Gerek karakterimizin polis memuru olması (babası eski başkomiser) gerek perdeler ardında kendi adaletini kendi sağlama çabası...
Tabi hikayenin Death Note ile hiçbir ilgisi yok.
“İntikam, para... Bunlara en ufak bir ilgim yok. Ben sadece bu çaresizlik ifadesini görmek istiyorum.”*
Kahramanımız Hiroki Dan, havalı görünüşünün yanı sıra gayet soğukkanlı ve başarılı bir polistir. Gerçekte ise bu sakin figürünün altında bambaşka birisi yatar. (Katlanamadığı ve suçundan emin olduğu şiddet yanlısı suçluları yakalar, onları işledikleri suçlarla uyum içinde cezalandırır. Tüm bu şeylerin arasında en büyük tutkusu ise ne para ne de sadist yanını tatmin etmek gibi şeylerdir. Onun deyimiyle “iyilik yapmaya” devam etmesinin tek nedeni kurbanlarının çaresiz yüzlerini görmek ve bu yüzleri fotoğraflayıp koleksiyonuna dahil etmektir. Bu şekilde tatminkâr bir mutluluğun tadına varacaktır.) Hobisi tahmin edileceği üzere kötü adamlara işkence etmektir.
Hikaye boyunca farklı ve çeşitli suçlara tanıklık ediyoruz. (Ki maalesef suç oranlarının tavan yaptığı ülkemizde bu suçlar hiçbirimize yabancı gelmiyor. Gerçek hayatta haberleri izlerken korkunç suçlara bulaşmasına rağmen yaşından dolayı cezalandırılmayan ve öylece topluma salıverilen kişileri gördüğümüzde hepimizin tepkisi hemen hemen aynıdır değil mi?
"Bu kadar alçak bir suçlu reşit olmadığı için neden adalet önüne çıkarılmıyor?"
Bu tür duygular adına konuştuğu ve eyleme geçtiği için ana karakteri daha en başından seviyoruz.
(Cinayet kuryesi ve toplu tecavüz bölümleri ayrı ürkütücüydü. Oldukça iğrenç ve utanç vericiydi. Bu yüzden mangayı duygusal olarak aşırı hassas ve yaşı küçük olanlara tavsiye etmem.)
Sevdiğim bir kısımdan da bahsetmek istiyorum. Cinayet Kuryesi bölümünde Hiroki Dan'ın suçluyu cezalandırma şekli çok hoşuma gitmişti. Özellikle uzuvlarını kesip bir saksıya doldurarak onları Noel ağacı haline getirmesi korkunç hissettirmesinin yanı sıra gerçekten tatmin ediciydi.
Şimdi de geçelim kahramanımız Hiroki'nin gizemli yanına...
Gözüne kestirdiği suçluları birazcık bile tökezlemeden kendi adaletini sağlıyor. Bu bir yere kadar içimizi soğutuyor. Çünkü öyle iğrenç suçlar dönüyor ki Hiroki bu suç sahiplerini kendi yöntemleriyle cezalandırdığında gerçekten ona daha da hayranlık duyuyoruz. Ne var ki onun adaleti sağlamak adına yaptığı eylemleri fazlasıyla üstü kapalı ele alınmış. Diğer polisiye türündeki mangalarda ortada bir intikam varsa plan yolunda atılan her adım ince ince işlenip biz okuyuculara gösteriliyor. Oysa Hiroki, kriz anlarında birden bire arkada beliren tam anlamıyla bir kahraman. Eylemlerinin arka planı hiç gösterilmiyor ve bu bana göre manganın heyecanını kırıyor. Bir yerden sonra “Eh, Hiroki de hiç tökezlemiyor. Bir ilah gibi planları pürüzsüzce ilerliyor.” moduna giriyorsun.
Karakterin sözleri de gizemli. Mesela her suç (iyilik) eyleminden sonra dile getirdiği sözler...
“Çok sevdiğim bir arkadaşım vardı. Bir gün onunla cennette tekrar buluşacağım. Tek isteğim bu. Bunun için ‘iyi şeyler’ yapıyorum.”
Burada bahsettiği şey onu bu katı adalet anlayışına iten nedenin ta kendisi. Ama bu neden şimdilik sisli bir perdeyle örtülmüş. İlerleyen ciltlerde muhakkak karakterin geçmişine dönüşler olacağını umuyorum. Karaktere daha yakın hissetmemiz için onun geçmişini, kayıp ve sevinçlerini... Hırs ve öfkesini daha yakından görmemiz gerekir.
Umarım diğer ciltlerde onun hikayesine daha fazla değinilir. Çünkü Hiroki'nin böylesine değer verdiği o arkadaşı ve ikisinin hikayesini gerçekten merak ediyorum.
·
287 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Soğukkanlı bir inceleme olmuş hakikaten..
Bazen dikkatim dağılıyor ve cümleyi baştan alıyorum, bazen paragrafı.. Bir kere metnin tamamını baştan..
Demek istediğim, okumak iyi geliyor..
Yargı bildirmekten uzak oluşu kalemin, en azından kesinlik bildirmekten uzak oluşu iyi bir nitelik.. Harp yok yani.. Bazen canhıraş bir anlatı oluyor, olmadık vakit ve hâlde öfke duyabiliyoruz neye karşı olduğunu bilmeden..
Yazmak ne güzel şey..okumak gibi.
Devam etmelisin..
Hyeya
Gönderi Sahibi
Gerçekten teşekkür ederim 🤗 Okurken tüm soğukkanlılığına rağmen bir harp olduğunu düşünmemen "işte bu!" dedirtti bana. 🤔😊
