Birhan Keskin denince aklıma gelen ilk şiiri Taş Parçaları’dır. Y’ol kitabının da en akılda kalan en can alıcı şiiridir diyebilirim. Her satırın altını çizmek istiyorsunuz, her satırda kendinizi buluyorsunuz tabi kendinizi bulmanız için sağlam bir acı çekmiş olmanız gerekiyor yoksa Birhan’ı anlamak, yazdığı satırları yüreğinizin derinlerinde hissetmek pek mümkün değil.
Kitapla ilgili incelemelere şöyle bi göz attım beğenenler kadar beğenmeyenler de olmuş, şiir bu zevk meselesi kendini bulma meselesi. Şiirin bir satırında dahi kendinizi bulduysanız yüreğinize çoktan dokunmuştur şair. Bu yüzden ben Birhan’ı ve Taş Parçaları’nı çok sevdim.
“Ben zaten o ilk acıyla ölmediğimde çok gücenmiştim hayata” diyor şair. Bazı acılar vardır öldürmez ama süründürür işte tam da ondan bahsediyor. Ölmedim, süründüm ve hayata gücendim. Ya da “omurgamı aldın benim omurgamı” derken beni hayatta tutan, beni dimdik ayakta tutan neyim varsa onu aldın benden diyordur belki de kimbilir? Anlamak için okumak lazım gelir, beğenip beğenmediğinize de sonra karar verirsiniz. Keyifli okumalar şiir severler Birhan KeskinY'ol