Sonunda bitti. 10 senedir beklediğim kitap bitti ve ben de bittim.
Kitabın başı ve ortası yine bir şekilde konuşulur ama son kısım beni duvardan duvara vurdu tabiri caizse. Ben ne okuyorum şu an modunda dolaştım okurken. Çünkü okuduklarım o kadar sarstı ki beni ağlaya ağlaya helak oldum. Kesinlikle şunu söyleyebilirim: Şahmeran çıraklık, Veyl kalfalık, Elyel ustalık eseri Öznur’un.
Ben böyle duygu geçişleri olan bir kitap okumadım. Şahmeran ve Veyl’de okuduklarımız devede kulak kalmış aslında, biz bilememişiz. Elyel’in içindeki her bölüm sonu bir finaldi resmen. Bu söylendiğinde bir abartı gelmişti ama cidden öyle.
Spoiler olmadan anlatmak gerekirse Veyl’in sonunda iki kitap boyunca var olan mantık hatasının son bulmasıyla devam ediyor Elyel. Her sır açığa kavuşuyor ve karanlıktan aydınlığa çıkan her sır sonrası şok yaşamaktan ne hissedeceğimi şaşırdım. Öznur’un verdiği ara kendini o kadar sinmiş ki kitaba artık karakterlerin özellikle Ediz’in duygularını daha açık şekilde görmeye başladım. Çünkü ilk iki kitapta sadece Doğa’ya odaklanmıştım ama bu kitapta iki karakteri de açık ve yalın halde görmeye başladım.
Kitap serideki diğer kitaplara oranla daha az olay barındırıyordu daha çok hislere önem verilmişti. Yani ilk iki kitapta o kadar olay okuduk ki son kitap biraz nefes almamıza vesile oldu. Ama sanmayın ki olay yok… Evet var ama Şahmeran ve Veyl’e göre daha az.
Kitabı daha bugün bitirdim ama hâlâ ne hissedeceğimi bilemiyorum. Asla veda etmedim karakterlere. Ne Doğa’ya ne Ediz’e ne de diğer sevdiğim karakterlere… Bir parçaları hep benimle kalacak.
Bu arada şunu da ekleyeyim: Evet çok uzun süre bu kitabın çıkmasını bekledik. Evet beklerken çok yıprandık ama son sayfayı okuduktan sonra “Değdi,” dedim. Bir on sene daha bekleyebilirmişim.
Öznur’un kalemine hayranım. Ne yazsa okurum bu saatten sonra. Ve kesinlikle tavsiye ederim. Alın ve okuyun. Asla pişman olmazsınız. Öznur YıldırımYabancı - Elyel