Acıların Adamı QuasimodoEdebiyat & Roman
Bir insan herhalde ancak bu kadar kötü şartlar içine doğmuş olabilir. Sağır, kambur, çipçirkin, sefil, canavar olmaya mahkum, sevilmemiş biri olarak... Quasimodo'ya acımamak mümkün değildi.
Yine idam mahkumları ve yine Victor Hugo. Hugo'nun idamlardan ne kadar canının yandığı bu romanından da anlaşılıyor. Ve kitaplarını okurken de Hugo'ya sonuna kadar katılıyorum.
Zihnimde bu roman; kiliselerle, kilise kulelerinin ve Paris'in silüetiyle, koyun sürüsü gibi acımasız ve tuhaf Paris halkıyla, darağacının korkunçluklarıyla yer etti ve edecek. Hugo, hristiyanlığa dair pek çok ayrıntıya bu romanında yer vermiş. Ve Fransa'nın tarihine de sıklıkla değinmiş. Bu kısımları okumak benim için sıkıcı oldu açıkçası. Gereksiz uzun bulduğum yerler vardı.
11 kitaptan oluşan bu romanda bazı kitaplarda anlatılan konudan kopulup Paris'in detaylı betimlemeleri yapılıyor, krallıkta yaşananlara, Adalet Sarayı'nda olup bitenlere değiniliyor. Buradaki anlatımlarla sanki Fransız halkına kuşbakışı bakmışım gibi hissettim.
Hikaye ise daha çok Gringorie, Quasimodo, Esmeralda ve başdiyakoz karakterleri üzerinden ilerliyordu. Gringorie tutkulu bir filozof ve trajedi yazarı; Quasimodo, çirkin ve sefil bir kilise zangoçu; Esmeralda anne babasız büyümüş ve keçisi Djali'yle dans ederek hayatını sürdüren güzel bir Çingene kızı; başdiyakoz da münzevi bir rahipken Esmeralda'yı görüşüyle şeytanlaşan bir adam. Esmeralda, Gringoire'in hayatını kurtarırken Quasimodo ve başdiyakozun hayatını olumsuz yönde etkiliyor. Daha doğrusu Quasimodo ve başdiyakoz, Esmeralda'nın eşsiz güzelliği karşısında deli divane oluyorlar. Quasimodo için çok üzülmüştüm, çünkü çoğunlukla masumdu. Onun canavarlaşmasına sebep olan şey çevresindekilerin onunla alay edip durmasıydı. Başdiyakoz ise her ne kadar mecnun bir aşık gibi görünse de şehevi arzuları için kızı elde etmeye çalışan bir şeytandı. Victor Hugo romantizm akımına uygun biçimde yazdığı için bu iki karakter aşkını epey abartılı bir biçimde sergiliyor ve Esmeralda için ölümüne savaşıyordu. Diğer karakterlerde de böyle abartılı tavırlar vardı zaten. Gringoire'in diyalogları ise hoşuma gitti. Sanata, mimariye ve felsefeye ilgisini okumak güzeldi.
Çok beğendiğim bir roman olmadı. Fakat Paris'in betimlemeleri ve hikaye kendini okutuyor. Zaten Hugo'nun romanlarında hep maceralı bir olay örgüsü vardır, ister istemez hikayeye devam edersiniz. Olan biteni çoğunlukla hayal ederek okuyabildim, bu da güzeldi. Ama çok ilgiyle okuduğumu da söyleyemem.
Notre Dame'ın Kamburu
Victor Hugo
Notre Dame'ın Kamburu
Victor Hugo·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.