Bana biraz İhsan Oktay Anar' ın kalemini anımsatan bır kitaptı ve bundan çok hoşlandım. Parmak basılan, okuyucuyu düşünmeye sevk eden, güzel noktalar vardı. Psikiyatrın hayata bakış açısında benimsediğim birkaç nokta oldu ve kendiyle yaşadığı çelişkileri okurken kendimi okuyor gibiydim.
Yusuf'un hastalıklı biçimde simyaya kafa yormasının concorde yanılgısına benzer bir durum olduğunu düşünüyorum. Büyük özveriler gösterdikten sonra başa dönmek ve bütün ilerlemeleri kaybetmek göze korkunç görünebilir. Aslında ise , getirisinden çok götürüsü olan bir vaziyette olan Yusuf, ' birini öldürdüğüme değmeli' tarzında bir düşünceyle simyadan vazgeçmeye yanaşmıyor çünkü emeklerinin anlamsız olduğu fikrinin onu boşluğa düşürmesinden korkuyor. Dolayısıyla simyaya daha sıkı sarılarak kendini kanıtlamaya çalışıyor. Ancak işler elbette iyi gitmiyor ve hem çevresine hem kendisine verdiği zarar ve ziyanın şiddeti artıyor. Ta ki sevdiği kadını öldürene kadar. Acaba şaraba bağımlı olmasaydı Butimar' ı yine öldürecek kadar gözü döner miydi diye de düşünüyorum...
Şahane bir kitaptı, her ne kadar sonu tahmin edilebilir bir son olsa bile.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.