Toplumun insandan beklediği belli davranış biçimlerinin aksine tutkuları ve duygularıyla hareket eden bir insanın yaşadıklarını anlatıyor kitap. İrene adlı karakterimiz hayatı boyunca refah içinde yaşamış, her istediğini elde etmiş bir karakter hatta öyle ki artık herhangi bir şeye karşı istek duyamamazlık raddesine gelmiş. Mutlu bir evliliği, işinde başarılı bir kocası, iki çocuğu ve hizmetçilerle dolu bir evi var. Böyle bir insan hayattan daha ne isteyebilir ki?
Fakat kitaptaki bir söz bu düşünceyi çürütüyor:”tokluk açlıktan daha az kışkırtıcı değildir.” İrene’de hayatının tehlikesiz ve güvenli oluşundan dolayı macera arayışı başlar. Tanıştığı genç bir piyanistle aşk yaşar ve olayı bilen bir kişi ona şantaj yaparak bütün hayatını sorgulamasına neden olur. İhanetinin bedeli öyle bir noktaya gelir ki her kapı çaldığında ya da eve gelen her mektupta dehşet döngüleri yaşamaya başlar. Hatta artık yaşamaya değer bir insan olmadığını düşünmeye başlar.
Kitap insanı ister istemez empati yapmaya yönlendiriyor. Okuduğum süre boyunca İrene’ın yerinde olsam ne yapardım diye düşünürken buldum kendimi. Karakterin yaşadığı ikilemi, şüpheyi, korkuyu, suçunu itiraf etmeye çalışıp edememesi ve bu süreçte çektiği eziyeti onunla özdeşleşmiş gibi sonuna kadar yaşadım diyebilirim.
Kısacası yine mükemmel bir Zweig novellası bitirmiş oldum:)
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.