Umarım Sürdürülebilir GastronomiGastronomi
Kitap sayfası az, cümleleri akıcı dolayısıyla bir çırpıda bitirilebilecek cinsten bir roman. Ancak kitabın yaşama eşlik etmesinin tam tersine bir ömür olması gerektiğini düşünüyorum.
Roman Parlak Domates'in umut dolu gençliğinden nefretle devam eden bir yaşamı konu alıyor. Açıkçası insanlar arasındaki nefret yaşamıma dahil etmek istemediğim bir duygu ancak diğer canlıların bize olan nefreti de saygı duyacağım, üzüleceğim ve düşüneceğim bir duygu. Aslında tek amaçları bize şifa olmakken onları ne hale dönüştürdüğümüzü, kendi kötülüğümüzü okuduğumuz bir roman.
Biraz özeleştiriyle, biraz geleceği düşünerek okunması gerektiğini düşünüyorum kitabın. Ne derece müsrif olduğumuzu fark ederek, dünyanın bize ait olmadığı bilincini tekrar hatırlayarak okumak gerekiyor. 84. sayfadaki bir cümle, "İnsanlar bizim onlara karşılıksız sunduğumuz inceliklerin farkında değiller." sanırım okuyan herkesin unuttuklarını hatırlatacak cinsten. Bunları göz önünde tutarsak sadece farkındalık geliştirmekle kalmayıp alışkanlık değiştirmekle devam ettirebiliriz diye düşünüyorum.
Ve Son Akşam Yemeği. Kitabı buraya kadar yazarın da önsözde dediği gibi bir Sürdürülebilir Gastronomi ütopyası, Buzdolabı Vatandaşları distopyası şemasında okumuştum. Son Akşam Yemeği'nde gördüm ki yakın geleceği yazmış aslında yazar. Hiç hoş olmayan ancak gerçeklerle dolu şekilde. Şimdiden sayelerinde şifa bulmak yerine zehirlenmeyi seçtiğimiz Buzdolabı Vatandaşları, yakın gelecekte bir seçenek olamayacaklar galiba. Bu nedenle daha ihtiyatlı okunup, düşünülüp, hayatlarımıza entegre etmeyi gerekli buluyorum.
Keyifle, farkındalıkla ve sebep olduğu değişimlerle birlikte okunması dileğiyle. Keyifli okumalar.
··
1 +1'leme
·1.122 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
