Uzun zamandır Türk edebiyatına dokunmuyordum ve bu kitabı kitapçıda elime aldığımda kafamdan 'Herkeste var, ama acaba benim olmayı hak ediyor mu?' sorusu geçti. Denemeye karar verdim. Kitabı alıp kış mevsiminden okumaya başladım. Yazarın kullandığı bilinç akışı ismi verilen teknik ile ilk defa başbaşa kaldığımdan dolayı başlarda biraz garip geliyordu. Ancak kış mevsiminin yarısına geldikten sonra gayet akıcı ve alışılmış bir teknikmiş gibi gelmeye başladı. Kitabı her okuyup ara verdiğimde uzaklara bakarak sürekli kafamda düşünceler dolanmaya başlıyordu, yürürken hatta belki de teneffüslerde. C. nin karakterinin tamamıyla özgün olması ve kitabı okudukça karakterin bazı özelliklerini kazanmış gibi hissetmeme neden oluyor.
Kitabı bitirdiğimde hayal kırıklığına uğradım diyebilirim. Gerçekten bu kadar muhteşem bir eser ancak böyle mi bitebilirdi? Belki de Yusuf Atılgan'ın aylaklığına gelmiştir, belki de insanların kitabı okuduktan sonra durup dururken sonunun nasıl bittiğini akıllarına bir anda getirmek istemiştir...
Kitap bugüne kadar okuduğum ve okuduktan sonra en çok kafa yorduğum eser olsa gerek. Kesinlikle okuduklarımın arasından en çok da benimsediğim eserlerden bir tanesi olacak. Aylaklık aslında en zor iştir...
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.